M1:822 — ور خدا خواهد که پوشد عیبِ کس / کم زند در عیبِ معیوبان نفس

Dalam kisah ini, Rumi menjelaskan dua cara kerja kehendak Ilahi yang berlawanan. Ayat sebelumnya menyatakan bahwa jika Tuhan ingin membongkar aib seseorang, Dia akan membuatnya cenderung mencela orang-orang suci. Sebaliknya, ayat ini—yang merupakan kebalikannya—menyatakan bahwa jika Tuhan ingin menutupi aib seseorang dan melindunginya, Dia akan memberinya rahmat untuk menahan diri dari mencari-cari atau membicarakan kesalahan orang lain.

Sikap seseorang terhadap orang lain menjadi cermin dari takdir spiritualnya. Orang yang sibuk mengkritik dan mencela, tanpa sadar sedang membuka aibnya sendiri kepada dunia. Sebaliknya, orang yang dilindungi Tuhan adalah ia yang diberi kesadaran untuk menjaga lisannya dan lebih fokus pada kekurangan diri sendiri daripada menyebarkan keburukan sesama. Ini adalah sebuah prinsip etis yang mendalam: cara kita memperlakukan orang lain sesungguhnya adalah cara Tuhan memperlakukan kita.

Ovaj bejt je dio priče o čovjeku kojem su se usta iskrivila nakon što se podsmjehivao imenu Poslanika Muhammeda. Nakon njegovog pokajanja, Rumi izvodi opći duhovni zakon. Prethodni stih kaže da kada Bog želi nekoga osramotiti, On ga navede da se ruga čistim dušama. Ovaj stih predstavlja suprotnost: božanska milost se očituje tako što se čovjeku oduzima želja da traži i ističe mane kod drugih.

U sufijskoj etici, bavljenje tuđim grijesima je znak vlastite duhovne bolesti i put ka vlastitoj propasti. S druge strane, onaj kome je Bog podario milost postaje toliko zaokupljen vlastitim nedostacima i potrebom za popravljanjem da nema ni vremena ni volje da se bavi drugima. Božije pokrivanje (arapski: satr) nije samo pasivno skrivanje nečijeg grijeha od očiju svijeta, već aktivna intervencija u duši grješnika, preusmjeravajući njegovu pažnju sa tuđih na vlastite mane. To je prvi korak ka istinskom pokajanju i duhovnom pročišćenju.

این بیت در ادامه‌ی داستان مردی است که با تمسخر نام پیامبر (ص)، دهانش کج شد. مولانا از این داستان یک قاعده‌ی کلی معنوی استخراج می‌کند. بیت قبلی می‌گوید وقتی خدا بخواهد کسی را رسوا کند، او را به عیب‌جویی و طعنه زدن به پاکان وامی‌دارد. این بیت، روی دیگر سکه را نشان می‌دهد: اگر خداوند اراده کند که عیب و نقصی از بنده‌اش را بپوشاند و او را حفظ کند، توفیقی به او می‌دهد که از پرداختن به عیوب دیگران دست بردارد.

در نگاه مولانا، پرداختن به عیب دیگران، راهی برای آشکار شدن عیب‌های خود انسان است. کسی که مدام در دیگران نقص می‌جوید، در واقع آینه‌ای در برابر نقص‌های خود قرار می‌دهد و ناخواسته آن‌ها را برملا می‌کند. برعکس، کسی که از عیب‌جویی پرهیز می‌کند و به کار خود مشغول است، از این رسوایی در امان می‌ماند. این خویشتن‌داری و چشم‌پوشی از خطای دیگران، نه فقط یک فضیلت اخلاقی، بلکه نشانه‌ای از عنایت و سترّاریت (پوشانندگی) خداوند نسبت به آن بنده است.

بنابراین، تمایل ما به عیب‌جویی یا چشم‌پوشی، صرفاً یک انتخاب شخصی نیست، بلکه بازتابی از اراده‌ی الهی برای رسوایی یا حفظ آبروی ماست. وقتی انسان میل به سکوت در برابر خطاهای دیگران پیدا می‌کند، باید آن را نشانه‌ای از لطف خداوند بداند که می‌خواهد عیب‌های خود او را نیز مستور نگه دارد.