بخش ۶۲ - قصهٔ اهل ضروان و حسد ایشان بر درویشان کی پدر ما از سلیمی اغلب دخل باغ را به مسکینان می‌داد چون انگور بودی عشر دادی و چون مویز و دوشاب شدی عشر دادی و چون حلوا و پالوده کردی عشر دادی و از قصیل عشر دادی و چون در خرمن می‌کوفتی از کفهٔ آمیخته عشر دادی و چون گندم از کاه جدا شدی عشر دادی و چون آرد کردی عشر دادی و چون خمیر کردی عشر دادی و چون نان کردی عشر دادی لاجرم حق تعالی در آن باغ و کشت برکتی نهاده بود کی همه اصحاب باغ‌ها محتاج او بدندی هم به میوه و هم به سیم و او محتاج هیچ کس نی ازیشان فرزندانشان خرج عشر می‌دیدند منکر و آن برکت را نمی‌دیدند هم‌چون آن زن بدبخت که کدو را ندید و خر را دید

Kisah penduduk Dhurwan dan iri hati mereka terhadap kaum fakir. Ayah kami, karena kesalehannya, sebagian besar hasil kebunnya ia berikan kepada orang miskin. Ketika ada anggur, ia memberikan sepersepuluh; ketika menjadi kismis dan sari anggur, ia memberikan sepersepuluh; ketika dijadikan manisan dan falooda, ia memberikan sepersepuluh. Dari rumput kering ia memberikan sepersepuluh; ketika digiling di tempat pengirikan, ia memberikan sepersepuluh dari campuran biji-bijian; ketika gandum dipisahkan dari sekam, ia memberikan sepersepuluh; ketika dijadikan tepung, ia memberikan sepersepuluh; ketika dijadikan adonan, ia memberikan sepersepuluh; ketika dijadikan roti, ia memberikan sepersepuluh. Oleh karena itu, Allah Ta'ala telah menaruh berkah di kebun dan ladang itu sehingga semua pemilik kebun lainnya membutuhkan dia, baik untuk buah maupun untuk uang, dan dia tidak membutuhkan siapa pun dari mereka. Anak-anak mereka melihat pengeluaran sepersepuluh dan mengingkarinya, serta tidak melihat berkah itu, seperti wanita malang yang tidak melihat labu tetapi melihat keledai.