Leggi Libro 6 Il discepolo rispose e rimproverò quella persona che lo criticava per la sua incredulità e per le sue parole vane Distico 2107

M6:2107 — هین که معکوس است در امر این گره / صدقه‌بخش خویش را صدقه بده

هین که معکوس است در امر این گرهصدقه‌بخش خویش را صدقه بده
✦ Renderizza questo beyt in Italiano

M6:2107

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — dalle sue lezioni registrate sul Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: بدان که در این پیچیدگیِ کارِ جهان، وضعیت وارونه است؛ به آن کس که خود روزی‌دهنده توست، صدقه ببخش. معنا: دنیا وارونه است: آنانی که در حقیقت روزی‌دهنده و ولی‌نعمت ما هستند، به ظاهر فقیرند و ما ماموریم به ایشان صدقه دهیم.

شرح

این بیت در ادامهٔ سخن مولوی دربارهٔ جایگاه «مردان حق» و اولیای الهی می‌آید و پرده از رازی بسیار عمیق و به‌ظاهر متناقض برمی‌دارد. بی‌هیچ تردیدی، عارفان و مشایخ، در نگاه مولانا، نه تنها صرفاً رهروان طریق حق، بلکه ستون‌های هستی و منبع اصلی برکت و روزی در عالم‌اند. این همان حقیقتی است که در روایات اسلامی نیز آمده، چون «بیمنه رزق الورا» که رزق خلایق را به یُمن وجود اهل بیت می‌داند؛ و بالاتر از آن، «لولاک لما خلقت الافلاک» که نشان می‌دهد خلقت جهان خود به خاطر وجود این نفوس پاک بوده است. مولانا این مقام را نه تنها برای پیامبر، که برای همه اولیای حق قائل است، چرا که جان‌های این مردان الهی یگانه و متحدند.

از همین روست که مولانا می‌گوید اگر این مردان الهی نبودند، نه فلک گردش می‌یافت و نه نور و مکان ملائک؛ نه دریاها و ماهیان در آن؛ نه گنج در زمین و نه گل‌های خوشبو بر آن. همه‌چیز در عالم، از گردش افلاک تا پیدایش رزق و میوه‌ها، در واقع «رزق‌خوار» سفرهٔ آنان است. میوه‌ها در حقیقت «لب‌خشک» باران وجود ایشان‌اند؛ یعنی هر آنچه هست از آنان سیراب می‌شود.

حال، در چنین ساختار هستی‌شناسانهٔ عمیقی، بیت مورد بحث می‌گوید: «هین که معکوس است در امر این گره / صدقه‌بخش خویش را صدقه بده.» مولوی با کمال صراحت بیان می‌کند که کار دنیا برعکس و وارونه است. در ظاهر، این اولیای حق هستند که شاید مال و مکنت دنیوی ندارند و حتی فقیر به نظر می‌رسند. از این رو، ما ماموریم که به آنان صدقه دهیم، به ایشان رسیدگی کنیم و پرستاری‌شان نماییم. اما این ظاهر، حجابی است بر حقیقت. حقیقت این است که آنان «صدقه‌بخش خویش» ما هستند، یعنی ما از صدقه سر آنان زنده‌ایم و همهٔ نعمت‌ها و روزی‌های ما، از زر و حریر و هرآنچه داریم، به یمن وجود آنان است. این وارونه بودن اوضاع جهان است که کشف حقیقت را بر ما دشوار ساخته است. دنیا بر ما «معکوس» می‌نماید و فهم «این گره» از آن روست که ظاهر و باطن در اینجا با هم در تعارض‌اند. این دعوت به درکی عمیق‌تر از سلسله‌مراتب هستی و قدردانی از آنانی است که در پردهٔ غیب، روزی‌بخش و ولی‌نعمت ما هستند، حتی اگر در صحنهٔ عیان، نیازمند به نظر آیند.

نکات کلیدی

  • جهان در ظاهر و باطن، وارونه و معکوس است و حقیقت را از ما پنهان می‌دارد.
  • اولیای الهی، در باطن، ولی‌نعمتان و روزی‌دهندگان حقیقی عالم‌اند و همهٔ هستی از آنان برکت می‌گیرد.
  • ماموریت ما برای بخشیدن صدقه به مردان حق، در حقیقت پرستاری از سرچشمهٔ روزی خویش است.
  • این وارونگی ظاهری، مانع درک جایگاه قدسی و حقیقی مردان خدا می‌شود و بصیرت می‌طلبد.

Sources: d6-s47 · 00:62:23 d6-s47 · 00:65:00

به زبانِ تو — La tua lingua · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.