抒情詩全体 ↗

1. 1 ای تو نگار خانگی خانه درآ از این سفر·پسته لعل برگشا تا نشود گران شکر
2. 2 ساقی روح چون توی کشتی نوح چون توی·تا که تهیست ساغرم خون چه پرست این جگر
3. 3 طعنه زند مرا ز کین رو صنمی دگر گزین·در دو جهان یکی بگو کو صنمی کجا دگر
4. 4 آن قلمی که نقش کرد چونک بدید نقش تو·گفت که‌های گم شدم این ملکست یا بشر
5. 5 جان و جهان چرا چنین عیب و ملامتم کنی·در دل من درآ ببین هر نفسی یکی حشر
6. 6 عشق بگوید الصلا مایده دو صد بلا·خشک لبی و چشم تر مایده بین ز خشک و تر
7. 7 چونک چشیدی این دو را جلوه شود بتی تو را·شهره یکی ستاره‌ای بنده او دو صد قمر
8. 8 فاش بگو که شمس دین خاصبک و شه یقین·در تبریز همچو دین اوست نهان و مشتهر