抒情詩全体 ↗

1. 1 لحظه لحظه می برون آمد ز پرده شهریار·باز اندر پرده می‌شد همچنین تا هشت بار
2. 2 ساعتی بیرونیان را می‌ربود از عقل و دل·ساعتی اهل حرم را می‌ببرد از هوش و کار
3. 3 دفتری از سحر مطلق پیش چشمش باز بود·گردشی از گردش او در دل هر بی‌قرار
4. 4 گاه از نوک قلم سوداش نقشی می‌کشید·گاه از سرنای عشقش عقل مسکین سنگسار
5. 5 چونک شب شد ز آتش رخسار شمعی برفروخت·تا دو صد پروانه جان را پدید آمد مدار
6. 6 چون ز شب نیمی بشد مستان همه بیخود شدند·ما بماندیم و شب و شمع و شراب و آن نگار
7. 7 مای ما هم خفته بود و برده زحمت از میان·مای ما با مای او گشته کنار اندر کنار
8. 8 چون سحر این مای ما مشتاق آن ما گشته بود·ما درآمد سایه‌وار و شد برون آن مای یار
9. 9 شمس تبریزی برفت اما شعاع روی او·هر طرف نوری دهد آن را که هستش اختیار