抒情詩全体 ↗

1. 1 اختران را شب وصلست و نثارست و نثار·چون سوی چرخ عروسیست ز ماه ده و چار
2. 2 زهره در خویش نگنجد ز نواهای لطیف·همچو بلبل که شود مست ز گل فصل بهار
3. 3 جدی را بین به کرشمه به اسد می‌نگرد·حوت را بین که ز دریا چه برآورد غبار
4. 4 مشتری اسب دوانید سوی پیر زحل·که جوانی تو ز سر گیر و بر او مژده بیار
5. 5 کف مریخ که پرخون بود از قبضه تیغ·گشت جان بخش چو خورشید مشرف آثار
6. 6 دلو گردون چو از آن آب حیات آمد پر·شود آن سنبله خشک از او گوهربار
7. 7 جوز پرمغز ز میزان و شکستن نرمد·حمل از مادر خود کی بگریزد به نفار
8. 8 تیر غمزه چو رسید از سوی مه بر دل قوس·شب روی پیشه گرفت از هوسش عقرب وار
9. 9 اندر این عید برو گاو فلک قربان کن·گر نه‌ای چون سرطان در وحلی کژرفتار
10. 10 این فلک هست سطرلاب و حقیقت عشقست·هر چه گوییم از این گوش سوی معنی دار
11. 11 شمس تبریز در آن صبح که تو درتابی·روز روشن شود از روی چو ماهت شب تار