抒情詩全体 ↗

1. 1 راز را اندر میان نه وامگیر·بنده را هر لحظه از بالا مگیر
2. 2 تو نکو دانی که هر چیز از کجاست·گر خطاها رفت آن از ما مگیر
3. 3 روستایی گر بوم آن توام·روستایی خویش را رستا مگیر
4. 4 چون مرا در عشق‌ست ا کرده‌ای·خود مرا شاگرد گیر ستا مگیر
5. 5 تو مرا از ذوق می‌گیری گلو·تا بنالم گویمت آن جا مگیر
6. 6 سوی بحرم کش که خاشاک توام·تو مرا خود لایق دریا مگیر
7. 7 از الست آمد صلاح الدین تمام·تو ورا ز امروز و از فردا مگیر