抒情詩全体 ↗

1. 1 چه دارد در دل آن خواجه که می‌تابد ز رخسارش·چه خوردست او که می‌پیچد دو نرگسدان خمارش
2. 2 چه باشد در چنان دریا به غیر گوهر گویا·چه باتابست آن گردون ز عکس بحر دربارش
3. 3 به کار خویش می‌رفتم به درویشی خود ناگه·مرا پیش آمد آن خواجه بدیدم پیچ دستارش
4. 4 اگر چه مرغ استادم به دام خواجه افتادم·دل و دیده بدو دادم شدم مست و سبکسارش
5. 5 بگفت ابروش تکبیری بزد چشمش یکی تیری·دلم از تیر تقدیری شد آن لحظه گرفتارش
6. 6 مگر آن خواب دوشینه که من شوریده می‌دیدم·چنین بودست تعبیرش که دیدم روز بیدارش
7. 7 شب تیره اگر دیدی همان خوابی که من دیدم·ز نور روز بگذشتی شعاع و فر انوارش
8. 8 چه خواجست این چه خواجست این بنامیزد بنامیزد·هزاران خواجه می‌زیبد اسیر و بند دیدارش
9. 9 کجا خواجه جهان باشد کسی کو بند جان باشد·چو او بنده جهان باشد نباشد خواجگی یارش