抒情詩全体 ↗

1. 1 سر برمزن از هستی تا راه نگردد گم·در بادیه مردان محوست تو را جم جم
2. 2 در عالم پرآتش در محو سر اندرکش·در عالم هستی بین نیلین سر چون قاقم
3. 3 زیر فلک ناری در حلقه بیداری·هر چند که سر داری نه سر هلدت نی دم
4. 4 هر رنج که دیده‌ست او در رنج شدیدست او·محو است که عید است او باقی دهل و لم لم
5. 5 سرگشتگی حالم تو فهم کن از قالم·کای هیزم از آن آتش برخوان که و ان منکم
6. 6 کی روید از این صحرا جز لقمه پرصفرا·کی تازد بر بالا این مرکب پشمین سم
7. 7 ور پرد چون کرکس خاکش بکشد واپس·هر چیز به اصل خود بازآید می دانم
8. 8 رو آر گر انسانی در جوهر پنهانی·کو آب حیات آمد در قالب همچون خم
9. 9 شمس الحق تبریزی ما بیضه مرغ تو·در زیر پرت جوشان تا آید وقت قم