抒情詩全体 ↗

1. 1 گر تو عودی سوی این مجمر بیا·ور برانندت ز بام از در بیا
2. 2 یوسفی از چاه و زندان چاره نیست·سوی زهر قهر چون شکر بیا
3. 3 گفتنت الله اکبر رسمی است·گر تو را آن اکبری اکبر بیا
4. 4 چون می احمر سگان هم می‌خورند·گر تو شیری چون می احمر بیا
5. 5 زر چه جویی مس خود را زر بساز·گر نباشد زر تو سیمین بر بیا
6. 6 اغنیا خشک و فقیران چشم تر·عاشقا بی‌شکل خشک و تر بیا
7. 7 گر صفت‌های ملک را محرمی·چون ملک بی‌ماده و بی‌نر بیا
8. 8 ور صفات دل گرفتی در سفر·همچو دل بی‌پا بیا بی‌سر بیا
9. 9 چون لب لعلش صلایی می‌دهد·گر نه‌ای چون خاره و مرمر بیا
10. 10 چون ز شمس الدین جهان پرنور شد·سوی تبریز آ دلا بر سر بیا