抒情詩全体 ↗

1. 1 ای نفس چو سگ آخر تا چند زنی دندان·وز کبر کسان رنجی و اندر تو دو صد چندان
2. 2 گریانی و پرزهری با خلق چه باقهری·مانند سر بریان گشته که منم خندان
3. 3 من صوفی باصوفم من آمر معروفم·چون شحنه بود آن کس کو باشد در زندان
4. 4 معذوری خود دیده در خویش ترنجیده·عذر دگران خواهد از باب هنرمندان
5. 5 بر دانش و حال خود تأویل کنی قرآن·وان گاه هم از قرآن در خلق زنی سندان
6. 6 آب حیوان یابی گر خاک شوی ره را·وز باد و بروت آیی در نار تو دربندان
7. 7 بگریز از این دربند بر جمله تو در دربند·جز شمس حق تبریز سلطان شکرقندان