抒情詩全体 ↗

1. 1 ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا·که بامداد عنایت خجسته باد مرا
2. 2 به یاد آر دلا تا چه خواب دیدی دوش·که بامداد سعادت دری گشاد مرا
3. 3 مگر به خواب بدیدم که مه مرا برداشت·ببرد بر فلک و بر فلک نهاد مرا
4. 4 فتاده دیدم دل را خراب در راهش·ترانه گویان کاین دم چنین فتاد مرا
5. 5 میان عشق و دلم پیش کارها بوده‌ست·که اندک اندک آیدهمی به یاد مرا
6. 6 اگر نمود به ظاهر که عشق زاد ز من·همی‌بدان به حقیقت که عشق زاد مرا
7. 7 ایا پدید صفاتت نهان چو جان ذاتت·به ذات تو که تویی جملگی مراد مرا
8. 8 همی‌رسد ز توام بوسه و نمی‌بینم·ز پرده‌های طبیعت که این کی داد مرا
9. 9 مبُر وظیفهٔ رحمت که در فنا افتم·فغان برآورم آن جا که داد داد مرا
10. 10 به جای بوسه اگر خود مرا رسد دشنام·خوشم که حادثه کرده‌ست اوستاد مرا