抒情詩全体 ↗

1. 1 رندان همه جمعند در این دیر مغانه·درده تو یکی رطل بدان پیر یگانه
2. 2 خون ریزبک عشق در و بام گرفته‌ست·و آن عقل گریزان شده از خانه به خانه
3. 3 یک پرده برانداخته آن شاهد اعظم·از پرده برون رفته همه اهل زمانه
4. 4 آن جنس که عشاق در این بحر فتادند·چه جای امان باشد و چه جای امانه
5. 5 کی سرد شود عشق ز آواز ملامت·هرگز نرمد شیر ز فریاد زنانه
6. 6 پر کن تو یکی رطل ز می‌های خدایی·مگذار خدایان طبیعت به میانه
7. 7 اول بده آن رطل بدان نفس محدث·تا ناطقه‌اش هیچ نگوید ز فسانه
8. 8 چون بند شود نطق یکی سیل درآید·کز کون و مکان هیچ نبینی تو نشانه
9. 9 شمس الحق تبریز چه آتش که برافروخت·احسنت زهی آتش و شاباش زبانه