抒情詩全体 ↗

1. 1 هله ای دلی که خفته تو به زیر ظل مایی·شب و روز در نمازی به حقیقت و غزالی
2. 2 مه بدر نور بارد سگ کوی بانگ دارد·ز برای بانگ هر سگ مگذار روشنایی
3. 3 به نماز نان برسته جز نان دگر چه خواهد·دل همچو بحر باید که گهر کند گدایی
4. 4 اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا·بستان میی که یابی ز تفش ز خود رهایی
5. 5 به خدا به ذات پاکش که میی است کز حراکش·برهد تن از هلاکش به سعادت سمایی
6. 6 بستان مکن ستیزه تو بدین حیات ریزه·که حیات کامل آمد ز ورای جان فزایی
7. 7 بهلم دگر نگویم که دریغ باشد ای جان·بر کور یوسفی را حرکات و خودنمایی