抒情詩全体 ↗

1. 1 آن مه چو در دل آید او را عجب شناسی·در دل چگونه آید از راه بی‌قیاسی
2. 2 گر گویی می‌شناسم لاف بزرگ و دعوی·ور گویی من چه دانم کفر است و ناسپاسی
3. 3 بردانم و ندانم گردان شده‌ست خلقی·گردان و چشم بسته چون استر خراسی
4. 4 می‌گرد چون خراسی خواهی و گر نخواهی·گردن مپیچ زیرا دربند احتباسی
5. 5 یوسف خرید کوری با هیجده قلب آری·از کوری خرنده وز حاسدی نخاسی
6. 6 تو هم ز یوسفانی در چاه تن فتاده·اینک رسن برون آ تا در زمین نتاسی
7. 7 ای نفس مطمئنه اندر صفات حق رو·اینک قبای اطلس تا کی در این پلاسی
8. 8 گر من غزل نخوانم بشکافد او دهانم·گوید طرب بیفزا آخر حریف کاسی
9. 9 از بانگ طاس ماه بگرفته می‌گشاید·ماهت منم گرفته بانگی زن ار تو طاسی
10. 10 آدم ز سنبلی خورد کان عاقبت بریزد·تو سنبل وصالی ایمن ز زخم داسی