抒情詩全体 ↗

1. 1 گر من ز دست بازی هر غم پژولمی·زیرک نبودمی و خردمند گولمی
2. 2 گر آفتاب عشق نبودیم چون زحل·گه در صعود انده و گه در نزولمی
3. 3 ور بوی مصر عشق قلاوز نیستی·چون اهل تیه حرص گرفتار غولمی
4. 4 ور آفتاب جان‌ها خانه نشین بدی·دربند فتح باب و خروج و دخولمی
5. 5 ور گلستان جان نبدی ممتحن نواز·من چون صبا ز باغ وفا کی رسولمی
6. 6 عشق ار سماع باره و دف خواه نیستی·من همچو نای و چنگ غزل کی شخولمی
7. 7 ساقیم گر ندادی داروی فربهی·همچون لب زجاج و قدح در نحولمی
8. 8 گر سایه چمن نبدی و فروغ او·من چون درخت بخت خسان بی‌اصولمی
9. 9 بر خاک من امانت حق گر نتافتی·من چون مزاج خاک ظلوم و جهولمی
10. 10 از گور سوی جنت اگر راه نیستی·در گور تن چرا خوش و باعرض و طولمی
11. 11 ور راه نیستی به یمین از سوی شمال·کی چون چمن حریف جنوب و شمولمی
12. 12 گر گلشن کرم نبدی کی شکفتمی·ور لطف و فضل حق نبدی من فضولمی
13. 13 بس کن ز آفتاب شنو مطلع قصص·آن مطلع ار نبودی من در افولمی