抒情詩全体 ↗

1. 1 چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی·درون روزن عالم چو روز بخت فتادی
2. 2 هزار سوسن نادر ز روی گل بشکفتی·هزار رسم دل افزا بدان چمن بنهادی
3. 3 هزار اطلس کحلی بنفشه وار دریدی·که پر و بال مریدی و جان جان مرادی
4. 4 در آن زمان که به خوبی کلاه عقل ربایی·نه عقل پره کاه‌ست و تو به لطف چو بادی
5. 5 چه عقل دارد آن گل که پیش باد ستیزد·نه از نسیم ویستش جمال و نیک نهادی
6. 6 میی که کف تو بخشد دو صد خمار به ارزد·چگونه گیج نگردد سر وجود ز شادی