抒情詩全体 ↗

1. 1 ایا مربی جان از صداع جان چونی·ایا ببرده دل از جمله دلبران چونی
2. 2 ز زحمت شب ما و ز ناله‌های صبوح·که می‌رسد به تو ای ماه مهربان چونی
3. 3 ایا کسی که نخفت و نخفت چشم خوشت·ز لکلک جرس و بانگ پاسبان چونی
4. 4 ایا غریب فلک تو بر این زمین حیفی·ایا جهان ملاحت در این جهان چونی
5. 5 ز آفتاب کی پرسد که چون همی‌گردی·به گلستان که بگوید که گلستان چونی
6. 6 ز روی زرد بپرسند درد دل چونست·ولی کسی بنپرسد که ارغوان چونی
7. 7 چو روی زشت به آیینه گفت چونی تو·بگفت من چو چراغم تو قلتبان چونی
8. 8 جواب گفت که من بازگونه می‌پرسم·مثال کشت که گوید به آسمان چونی
9. 9 دهان گشادم یعنی ببین که لب خشکم·که تا شراب تو گوید که ای دهان چونی
10. 10 ز گفت چون تو جویی روان شود در حال·میان جان و روانم که ای روان چونی
11. 11 بگو تو باقی این را که از خمار لبت·سرم گران شد پرسش که سرگران چونی