抒情詩全体 ↗

1. 1 پیمانه ایست این جان پیمانه این چه داند·از پاک می‌پذیرد در خاک می‌رساند
2. 2 در عشق بی‌قرارش بنمودنست کارش·از عرش می‌ستاند بر فرش می‌فشاند
3. 3 باری نبود آگه زین سو که می‌رساند·ای کاش آگهستی زان سو که می‌ستاند
4. 4 خاک از نثار جان‌ها تابان شده چو کان‌ها·کو خاک را زبان‌ها تا نکته‌ای جهاند
5. 5 تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشه·کان بیشه جان ما را پنهان چه می‌چراند
6. 6 این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هو·ای آه را پناه او ما را که می‌کشاند
7. 7 شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد·شیری که خویش ما را از خویش می‌رهاند
8. 8 آن شیر خویش بر ما جلوه کند چو آهو·ما را به این فریب او تا بیشه می‌دواند
9. 9 چون فاتحه دهدمان گاهی فتوح و گه گه·گر فاتحه شویم او از ناز برنخواند