Lezen› Daftar 6› De muis smeekt de schildpad: 'Verzin geen excuses en stel de vervulling van deze behoefte niet uit, want uitstel brengt rampen met zich mee, en de soefi is de zoon van het moment, en de zoon laat de mantel van zijn vader niet los, en een meevoelende vader is een soefi die het moment is. Kijk naar hem, hij zal niet behoeftig zijn voor morgen; hij houdt hem zo verdiept in de rozenhof van zijn snelle afrekening, niet zoals gewone mensen die de toekomst afwachten; hij is een rivier, geen tijd, want bij God is er geen ochtend en geen avond, geen verleden en geen toekomst, geen eeuwigheid en geen pre-eeuwigheid. Adam de voorgaande en de Dajjal de volgende bestaan daar niet, want deze concepten behoren tot het rijk van de partiële intelligentie en de dierlijke ziel. In de wereld van geen plaats en geen tijd bestaan deze concepten niet. Dus hij is de zoon van een tijdperk waaruit alleen de negatie van tijdsverschil wordt begrepen, zoals uit 'God is Eén' de negatie van dualiteit wordt begrepen, niet de realiteit van de eenheid.'› Vers 2717

M6:2717 — سیلی نقد از عطاء نسیه به / نک قفا پیشت کشیدم نقد ده

سیلی نقد از عطاء نسیه بهنک قفا پیشت کشیدم نقد ده
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:2717

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: یک سیلی نقدی، از بخشش وعده داده شده بهتر است. هان، این پس گردنم را پیش تو کشیدم، نقد بده! معنا: مواجهه با واقعیتِ کنونی، حتی اگر ناخوشایند باشد، بر وعده‌های شیرین اما نامطمئن آینده برتری دارد؛ زیرا آینده نه تضمینی دارد و نه پایداری.

شرح

این بیت در ابتدا یک ضرب‌المثل بسیار رایج را بازگو می‌کند: «سیلی نقد، به از حلوای نسیه». یعنی آنچه اکنون در دست است، هر چند ناگوار، بر آنچه در آینده وعده داده شده و نامعلوم است، ارجحیت دارد. چرا؟ زیرا آینده، به حکم طبیعت زمان، سرشار از عدم قطعیت است. مولانا به درستی اشاره می‌کند که «نه تو فردا آن باشی که اکنون هستی، نه من، نه اون سیم و زر، هیچ‌کدوم». هر سه متغیرند، پس دل بستن به آینده‌ای که هم فاعل و هم مفعول و هم موضوعش دستخوش تغییر و فناست، عین غفلت است.

این نگاه به نوعی با آموزهٔ عمیق صوفیانهٔ «ابن‌الوقت» بودن و «حضور قلب» در مثنوی مولانا پیوند می‌خورد. صوفی واقعی، فرزند زمان حال خویش است؛ او زمان را در قبضهٔ خود دارد و اجازه نمی‌دهد که ذهن او به گذشته یا آینده پرتاب شود. این حضور در لحظه، همان چیزی است که امروز از آن به «مایندفولنس» یاد می‌شود؛ یعنی در هر کاری که هستی، تنها به همان کار باش. ظرف می‌شویی، فقط ظرف بشوی؛ نماز می‌خوانی، فقط نماز بخوان. این به معنای آن نیست که صوفی به آینده فکر نمی‌کند، بلکه به این معناست که او هرگز کارهای لحظهٔ حال را با افکار آینده درهم نمی‌آمیزد. به قول ملک‌الشعرای بهار، نباید مثل آن شیرینی‌فروشی بود که خیاطی هم می‌کند، و در نتیجه لباس‌هایش چرده و شیرینی‌هایش لاش سوزن دارد؛ یعنی هیچ‌کدام کامل نیست.

از این روست که مولانا و در امتداد او حافظ، بهشت نسیهٔ زاهدان را به سخره می‌گیرند. وقتی حافظ می‌گوید: «من که امروزم بهشت نقد حاصل می‌شود / وعده فردای زاهد را چرا باور کنم؟» دقیقاً به همین نکته اشاره دارد. بهشت عارف، نقد است، همین اکنون و در همین عالم، نه در عالمی دیگر و زمانی دیگر. این بهشت، همان احوال خوش روحی و رهایی از قید زمان است که عارف را «لازمان» و «بی‌مكان» می‌کند.

اما مولانا همچون همیشه، این مفهوم عامیانه و حتی عارفانه را یک گام به جلو می‌برد و به مرتبهٔ بالاتری از عرفان می‌رساند. او دیالوگ را از یک گفتگوی زمینی میان خواجه و صوفی، به گفتگوی میان عاشق و معشوق حقیقی، یعنی بنده و خداوند، ارتقا می‌دهد. در این مرتبه، سیلی زدن دیگر معنای تنبیه و رنج ندارد، بلکه عینِ لطف است، عینِ حضور است. عاشق می‌گوید: «خاصه آن سیلی که از دست تو است / که قفا و سیلی‌اش مست تو است.» یعنی اگر این سیلی از دست تو، ای محبوب، باشد، نه تنها آن را می‌پذیرم، بلکه پشت گردن من و خودِ سیلی نیز از این لمسِ تو مست و بی‌خود می‌شوند. بین عاشق و معشوق جدایی نیست، یگانگی است. از این رو، هر آنچه از دوست رسد، نیکوست، چه لطف باشد و چه قهر. سعدی به زیبایی می‌گوید: «دیگران را تلخ می‌آید شراب جور عشق / ما ز دست دوست می‌گیریم و شکر می‌شود.» و مولانا خود در جایی دیگر تصریح می‌کند: «عاشقم بر لطف و بر قهرش به جد / بلعجب من عاشق این هر دو ضد.» اینجاست که تلخی و شیرینی، رنج و راحتی، سیلی و نوازش، همه در بستر حضور الهی یکی می‌شوند و نشانه‌ای از عشق بی‌پایان معشوق‌اند.

نکات کلیدی

  • تقدیم ارزش حال و واقعیت نقد بر وعده‌های نامطمئن و نسیهٔ آینده.
  • بی‌اعتمادی به دوام زمان و تغییر ماهیت افراد و شرایط در گذر زمان.
  • تأکید بر اصل صوفیانهٔ «ابن‌الوقت» بودن و «حضور قلب» در هر لحظه.
  • رد وعده‌های پوچ و بهشت‌های نسیه که سعادت را به تعویق می‌اندازند.
  • در اوج عشق عرفانی، هرگونه رنجی که از دست معشوق رسد، عین لطف و حضور است.
  • عشق حقیقی، قهر و لطف معشوق را به یکسان می‌پذیرد و در آن غرق می‌شود.

Sources: d6-s63 · 22:30 d6-s63 · 44:55 d6-s63 · 47:38

❋

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

❋

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.