Lezen Daftar 6 De prinsen vertrekken, na afloop van de discussie en het voorval, in de richting van het land van China, naar de geliefde en het doel, om zoveel mogelijk dichter bij het doel te zijn, ook al is de weg naar de vereniging geblokkeerd; het is prijzenswaardig om zoveel mogelijk dichterbij te komen. Tot het einde. Vers 3982

M6:3982 — یا چو ابراهیم مرسل سرخوشی / خویش را افکند اندر آتشی

یا چو ابراهیم مرسل سرخوشیخویش را افکند اندر آتشی
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:3982

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: یا همانند ابراهیم پیامبر، سرمست از عشق، خویشتن را به درون آتش افکند. معنا: این بیت، ابراهیم را نمادی از کسی می‌داند که از سر عشق و سرخوشی، بی‌باکانه جان خود را به خطر می‌اندازد.

شرح

در این بیت، مولانا به یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های عاشقان اشاره می‌کند: حضرت ابراهیم، که خویش را «سرخوشانه» به آتش افکند. نکته کانونی در اینجا، واژه «سرخوشی» است. این سرخوشی، نه به معنای بی‌خبری و غفلت، بلکه به معنی شوریدگی و سرمستیِ ناشی از عشقی است که تمام ترس‌ها را زایل می‌کند. ابراهیم در این داستان، مظهر سالکی است که نه از روی یأس و ناامیدی، بلکه از فرط یقین و وصل، خود را به کام خطر می‌سپارد. این عمل، در نظر مولانا، تجلی اعلای شجاعتی است که از دل عشق برمی‌خیزد. او نه تنها از پادشاهی و ثروت دنیوی چشم می‌پوشد (چنان که در داستان ابراهیم ادهم آمده)، بلکه از جان خویش نیز در راه معشوق درمی‌گذرد. این ترک جان، نه با ناله و شیون، بلکه با پایکوبی و سرخوشی همراه است، زیرا عاشق خود را به دامن امنِ معشوق می‌اندازد و می‌داند که هیچ گزندی به او نمی‌رسد. این همان روح سبک‌روحی است که مولانا در جای جای مثنوی به آن اشاره می‌کند؛ رهایی از سنگینی‌های مادی و ارتقاء به مرتبه‌ای که آتش دنیا، بر جان عاشق، گلستان می‌شود.

نکات کلیدی

  • «سرخوشی» کلید فهم این بیت است: ابراهیم از شور عشق و یقین به خدا، نه از روی ترس، خود را به آتش افکند.
  • این اقدام نمادی از شجاعتِ ناشی از عشق است که فراتر از منطق‌های زمینی می‌رود.
  • عاشق حقیقی، با رها کردن جان در راه معشوق، نه تنها غمگین نیست که سرمست و شادمان است.
  • داستان ابراهیم، نمونه‌ای دیگر از ترکِ تمامی تعلقات دنیوی، حتی جان، در راه وصال حق است.

Sources: d6-s89 · 00:12:32

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.