بخش ۱۶۰ - وصف ضعیف دلی و سستی صوفی سایه پرورد مجاهده ناکرده درد و داغ عشق ناچشیده به سجده و دست‌بوس عام و به حرمت نظر کردن و بانگشت نمودن ایشان کی امروز در زمانه صوفی اوست غره شده و بوهم بیمار شده هم‌چون آن معلم کی کودکان گفتند کی رنجوری و با این وهم کی من مجاهدم مرا درین ره پهلوان می‌دانند با غازیان به غزا رفته کی به ظاهر نیز هنر بنمایم در جهاد اکبر مستثناام جهاد اصغر خود پیش من چه محل دارد خیال شیر دیده و دلیریها کرده و مست این دلیری شده و روی به بیشه نهاده به قصد شیر و شیر به زبان حال گفته کی کلا سوف تعلمون ثم کلا سوف تعلمون

Beschrijving van de zwakheid en lafheid van de in de schaduw opgegroeide soefi, die geen strijd heeft geleverd, de pijn en het brandmerk van de liefde niet heeft geproefd. Door de knielingen en het kussen van de handen van het volk, en door het respectvolle aanzien en het wijzen met de vinger van de mensen: 'Vandaag de dag is hij de soefi van zijn tijd.' Hij is verblind en door een waanbeeld ziek geworden, zoals die leraar wiens leerlingen zeiden: 'U bent ziek.' En met deze waan dat 'ik een mujahid ben, en men beschouwt mij als een kampioen op dit pad', en met de strijders naar de oorlog is gegaan om 'ook uiterlijk moed te tonen in de grote jihad. Ik ben uitgesloten van de kleine jihad; wat is de waarde daarvan voor mij?' Hij heeft zich een leeuw verbeeld, moedige daden verricht, en door deze moed bedwelmd, heeft hij zich naar het woud gewend met de intentie de leeuw te bejagen. En de leeuw heeft in zijn staatstaal gezegd: 'Klaar, gij zult weldra weten! Dan weer, klaar, gij zult weldra weten!'