بخش ۱۱۸ - حکایت آن پادشاه‌زاده کی پادشاهی حقیقی به وی روی نمود یَوْمَ یَفِرُّ المَرْءُ مِنْ أَخیهِ وَ  أُمِّهِ وَ أَبیهِ نقد وقت او شد پادشاهی این خاک تودهٔ کودک طبعان کی قلعه گیری نام کنند آن کودک کی چیره آید بر سر خاک توده برآید و لاف زندگی قلعه مراست کودکان دیگر بر وی رشک برند کی التُّرابُ رَبیعُ الصِّبْیانِ آن پادشاه‌زاده چو از قید رنگها برست گفت من این خاکهای رنگین را همان خاک دون می‌گویم زر و اطلس و اکسون نمی‌گویم من ازین اکسون رستم یکسون رفتم و آتیناه الحکم صبیا ارشاد حق را مرور سالها حاجت نیست در قدرت کن فیکون هیچ کس سخن قابلیت نگوید

د هغه پاچا زاده کیسه چې ریښتینی پاچاهي ورته ښکاره شوه، يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ، دا د هغه وخت نغد شوه، دا د خاورې ټوټه د ماشومانو د طبیعت پاچاهي ده چې د کلا نیولو په نوم یادوي، هغه ماشوم چې پر خاورې غالب شي، پر سر یې اوځي او د ژوند دعوه کوي چې کلا زما ده، نور ماشومان ورباندې حسد کوي چې التُّرابُ رَبِيعُ الصِّبْيَانِ، هغه پاچا زاده کله چې له رنګونو څخه خلاص شو، ویې ویل چې زه دا رنګینې خاورې هم هغه ټیټه خاوره بولم، سره زر او اطلس او اکسون یې نه بولم، زه له دې اکسون څخه خلاص شوم او یوې خوا ته لاړم، او آتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا، د حق لارښوونې ته د کلونو تېرېدو ته اړتیا نشته، په کن فیکون قدرت کې هیڅوک د قابلیت خبره نه کوي