M1:11 — نی حریف هر که از یاری بُرید / پرده‌هااَش پرده‌های ما درید

Ovaj stih predstavlja nej ne samo kao muzički instrument, već kao duhovnog saputnika i prisnog prijatelja. Rumi poistovjećuje sebe s nejom; stoga, kad kaže "Nej je drug svakom ko od Dragog se odvoji", to je zapravo on, Rumi, koji postaje drug i povjerenik onima koji su se udaljili od svog izvora. Svojom melodijom, svojim riječima, svojom Mesnevijom, on pruža utjehu tim slomljenim srcima.

Međutim, uloga neja nije samo drugarstvo; njegova melodija "naše koprene razdvojiše". Izraz perde (koprena) ovdje ima dvostruko značenje: odnosi se i na muzičke ljestvice ili melodije, ali i na unutarnje koprene i prepreke koje skrivaju istinu od našeg pogleda. Dakle, nej svojim zvucima razdire te koprene, omogućavajući nam da shvatimo istinu našeg bića i istinu naše odvojenosti. To je upravo ono što Rumi čini s Mesnevijom; on podiže zastor s tajni, pripovijedajući o "odvojenosti" ne kao o nesreći, već kao o putu povratka Izvoru.

Sam Rumi je bio zaljubljen u zvuk neja. Njegov sjetni jecaj podsjećao ga je na firak (rastanak), na "krvavi put" ljubavi i Medžnunove patnje. Taj zvuk izvodi čovjeka iz običnog, svakodnevnog svijeta u drugo carstvo – ono u koje je i sam Rumi ušao i želio povesti druge. Muzika, posebno sema (obredni ples), nije samo zabava; ona je "hrana zaljubljenih", duhovni lijek koji pokreće ono što je već u srcu. Zvuk neja budi ono što je u nama ostalo od nejestana (trstika), našeg duhovnog zavičaja.

Važno je zapamtiti da ovaj tužni zvuk nije žalba, već pripovijest. Nej priča priču o ljubavi i njenom "krvavom putu" – putu punom bola i patnje, ali koji na kraju vodi sjedinjenju. Rumi shvata "odvojenost" ne kao egzistencijalnu samoću koja vodi u očaj, već kao privremeno otuđenje od uvijek prisutnog i dostižnog Voljenog. Razdirući koprene, nej otkriva ovu temeljnu razliku i budi nas iz samozadane nepažnje.

Questo verso presenta il ney (il flauto di canna) non solo come uno strumento musicale, ma come un compagno spirituale e un intimo amico. Rumi si identifica con «questo ney»; quindi, quando dice «Il ney è amico di chi fu diviso da un amato», è Rumi stesso che diventa il compagno di coloro che sono stati allontanati dalla loro origine. Attraverso la sua melodia, le sue parole, il suo Masnavi, egli offre conforto a queste anime affrante.

Tuttavia, la funzione del ney va oltre la semplice compagnia; la sua melodia «i nostri veli hanno squarciato». Il termine persiano pardeh qui ha un doppio significato: si riferisce sia ai modi o alle melodie musicali, sia ai veli interiori o agli ostacoli che nascondono la verità alla nostra percezione. Così il ney, con le sue note, lacera questi veli, permettendoci di cogliere la verità del nostro essere e della nostra separazione. Questo è precisamente ciò che Rumi compie con il Masnavi; egli solleva il sipario sui segreti nascosti, narrando la «separazione» non come una calamità, ma come un sentiero per ritornare all'origine.

Il suono malinconico del ney trasporta l'ascoltatore oltre il mondo ordinario, in un altro reame, lo stesso in cui Rumi era entrato e verso cui desiderava guidare gli altri. Ciò evidenzia il ruolo cruciale della musica nel misticismo di Rumi, in particolare del samāʿ (l'ascolto spirituale). La musica non è un semplice intrattenimento; è il «cibo degli amanti», una medicina spirituale che risveglia ciò che è già presente nel cuore. Il lamento del ney non è una sterile lamentela, ma il racconto (hekāyat) della via dell'amore, un «sentiero insanguinato», arduo ma che conduce infine alla riunione.

دا بیت شپېلۍ یوازې د موسیقۍ یوه آله نه، بلکې یو روحاني همراز او ملګری معرفي کوي. مولانا خپل ځان له همدې شپېلۍ سره یو ګڼي؛ نو کله چې وايي «شپېلۍ د هر هغه چا ملګرې ده چې له یاره پرې شوې وي»، په حقیقت کې دا خپله مولانا دی چې د هغو کسانو ملګری او همراز ګرځي چې له خپل اصل څخه لرې پاتې دي. هغه په خپل غږ، خپلو خبرو او خپل مثنوي سره د دغو بېل شویو زړونو ټکور ګرځي.

خو د شپېلۍ کار یوازې ملګرتیا نه ده؛ د هغې غږ «زموږ پردې څیرې کړې». دلته «پرده» دوه معناوې لري: یوه یې د موسیقۍ پردې، یعنې نغمې او مقامات دي؛ او بله یې هغه باطني حجابونه او خنډونه دي چې حقیقت یې زموږ له سترګو پټ کړی دی. نو شپېلۍ په خپلو نغمو سره دا حجابونه څیرې کوي او موږ ته دا وړتیا راکوي چې د خپل وجود حقیقت او د خپلې بېلتون حقیقت درک کړو. دا په دقیقه توګه هماغه کار دی چې مولانا یې له مثنوي سره کوي؛ هغه له پټو رازونو پرده پورته کوي او د «بېلتون» حقیقت د یو مصیبت په توګه نه، بلکې اصل ته د بېرته ورګرځېدو د یوې لارې په توګه بیانوي.

مولانا پخپله د شپېلۍ له غږ سره مینه درلوده. د شپېلۍ غمجنه ناره هغه ته «فراق»، د مینې «له وینو ډکه لار» او د مجنون کړاوونه ور په یادول. دا غږ انسان له عادي او معمول عالَم څخه وباسي او بل عالَم ته یې بیايي؛ هماغه عالَم چې مولانا پخپله ورغلی و او غوښتل یې چې نور هم له ځان سره هلته بوځي. دلته د مولانا په عرفان کې د موسیقۍ، په ځانګړې توګه د «سماع»، رول روښانه کېږي. موسیقي یوازې د ساعت تېرۍ وسیله نه ده، بلکې «د مینانو خواړه» دي، یو روحاني درمل دی چې «د زړونو شتمني» په حرکت راولي. د شپېلۍ غږ هغه څه راویښوي چې زموږ په وجود کې له «نېستان» (ګنیلۍ) څخه پاتې دي.

Este dístico apresenta o ney (flauta de cana) não apenas como um instrumento musical, mas como um companheiro espiritual e amigo íntimo. Rumi identifica-se com "este ney", pelo que, quando diz que o ney é o companheiro de quem foi separado de um amigo, é o próprio Rumi que se torna o confidente daqueles que se afastaram da sua origem. Através da sua melodia, das suas palavras, do seu Masnavi, ele oferece consolo a estas almas despedaçadas.

O papel do ney vai além da companhia; a sua melodia "rasgou os nossos véus". A palavra pardeh tem aqui um duplo sentido: refere-se tanto aos modos ou melodias musicais como aos véus ou obstáculos interiores que escondem a verdade da nossa perceção. Assim, o ney, com as suas melodias, rasga estes véus, permitindo-nos compreender a verdade do nosso ser e da nossa separação. É precisamente isto que Rumi faz com o Masnavi; ele levanta o véu sobre segredos ocultos, narrando a "separação" não como uma calamidade, mas como um caminho de regresso à origem.

O som melancólico do ney não é uma queixa, mas uma narração. O ney conta a história do "amor" e do seu "caminho sangrento", uma jornada cheia de dor, mas que conduz à reunião. Para Rumi, a separação não é uma solidão existencial que leva ao desespero, mas um afastamento temporário de um Amado sempre presente e recuperável. Ao rasgar os véus, o ney revela esta distinção fundamental e desperta-nos da nossa desatenção autoimposta.

Ce vers présente le ney (la flûte de roseau) non comme un simple instrument, mais comme un compagnon spirituel. Rumi s'identifie lui-même à « ce ney » ; ainsi, lorsqu'il dit que le ney est le confident de ceux qui sont séparés, c'est Rumi lui-même qui, à travers son Masnavi, devient le compagnon de ceux qui sont éloignés de leur Origine.

Mais le rôle du ney ne se limite pas à la compagnie ; sa mélodie « a déchiré nos propres voiles ». Le mot persan pardeh a ici un double sens : il désigne à la fois les modes musicaux ou mélodies, et les voiles intérieurs qui nous cachent la vérité. Ainsi, par ses chants, le ney déchire ces voiles, nous permettant de saisir la vérité de notre être et de notre séparation. C'est précisément ce que Rumi accomplit avec le Masnavi : il lève le rideau sur les secrets cachés, présentant la séparation non comme une calamité, mais comme le chemin du retour à l'Origine.

La plainte mélancolique du ney n'est pas une lamentation, mais une narration (hekāyat). Elle raconte l'histoire de l'amour et de son « chemin sanglant », un parcours semé de souffrances mais qui mène à l'union. Pour Rumi, cette séparation n'est pas une solitude existentielle menant au désespoir, mais un éloignement temporaire d'un Bien-Aimé toujours présent et accessible. En déchirant les voiles, le ney révèle cette distinction fondamentale et nous éveille de notre propre torpeur.

Этот бейт представляет ней не просто как музыкальный инструмент, а как духовного спутника и близкого друга. Руми отождествляет себя с этим «неем»; поэтому, когда он говорит, что «ней — друг всякому, кто с другом разлучён», он имеет в виду, что сам становится собеседником и утешителем для тех, кто оторван от своего истока. Своими мелодиями, своими словами, своей поэмой «Маснави», он врачует сердца этих разлучённых душ.

Однако роль нея не ограничивается сочувствием; его мелодия «наши завесы разорвала». Слово парде (перс. پرده) здесь имеет двойное значение: оно означает и музыкальные лады или мелодии, и внутренние «завесы» или преграды, которые скрывают от нас истину. Таким образом, ней своими напевами разрывает эти покровы, позволяя нам осознать правду нашего бытия и нашей разлуки. Именно это и делает Руми в «Маснави»: он приподнимает завесу над сокровенными тайнами и повествует об «разлуке» не как о трагедии, а как о пути к воссоединению с Истоком.

Сам Руми был глубоко влюблён в звучание нея. Его печальный голос напоминал ему о фирак (разлуке), о «кровавом пути» любви и о страданиях Меджнуна. Этот звук выводит человека из обыденного мира в иное измерение — то самое, в которое вошёл сам Руми и куда он хотел привести других. Мы должны помнить, что этот скорбный звук — не жалоба, а повествование (хекаят). Ней рассказывает историю «любви» и её «кровавого пути» — пути, полного боли и страданий, но в конечном счёте ведущего к воссоединению. Разрывая завесы, ней пробуждает нас от самовольного неведения.

此詩節將蘆笛（ney）描繪為不僅是樂器，更是精神上的伴侶與知己。我一向強調，魯米視自己為「這支蘆笛」（《瑪斯納維》第一卷第一節）；因此，當他說「蘆笛是離群索居者的知音」，實際上正是魯米本人，成為了那些與自身本源疏離之人的同伴與知己。他透過他的樂音、他的言語、他的《瑪斯納維》，為這些心碎的靈魂敷上慰藉的藥膏。

然而，蘆笛的功能不僅止於陪伴；它的樂音「撕裂了我們的帷幔」。此處的「帷幔」（波斯文 pardeh）有雙重含義：其一指音樂的調式或旋律，其二則指遮蔽真相、使我們無法感知的內在障蔽或面紗。因此，蘆笛以其曲調撕開這些帷幔，讓我們得以領悟自身存在的真相，以及我們分離狀態的真相。這正是魯米透過《瑪斯納維》所成就之事；他揭開隱秘的奧祕，將「分離」的真相娓娓道來——它並非一場災難，而是一條回歸本源的道路。

魯米本人深深迷戀蘆笛之聲。蘆笛憂鬱的哭訴使他憶起「分離」（firāq）、憶起愛的「血路」（rāh-e pur-khūn），以及馬季農（Majnun）的苦難。這聲音將人帶離平凡庸常的世界，進入另一重境界——那正是魯米親身踏入，並渴望引領他人同往的境界。這也凸顯了音樂，尤其是「薩瑪」（samāʿ）儀式，在魯米神秘主義中的關鍵角色。音樂不僅是娛樂的工具，更是「愛侶的食糧」（ghazā-ye ʿāshiqān），是一帖能攪動心中既有之物的靈藥，而非從外部引入新物。蘆笛之聲喚醒了我們內在殘存的，源於「蘆葦蕩」（neyestān）的記憶。

我們必須記住，蘆笛這憂鬱的聲音並非抱怨，而是一種敘述（hekāyat）。蘆笛訴說著「愛」及其「血路」的故事——這條路途充滿痛苦與磨難，但終將引向合一。魯米所理解的「分離」，並非一種導致絕望的生存性「孤獨」（tanhāyī），而是與一位恆在且可回歸的摯愛暫時的疏離。透過撕裂帷幔，蘆笛揭示了此一根本區別，並將我們從自設的迷障中喚醒。

Este verso presenta a la flauta de caña (ney) no solo como un instrumento musical, sino como una compañera y confidente espiritual. Rumi se identifica a sí mismo con «esta caña»; por lo tanto, cuando dice que «la flauta es la amiga de quien fue de un Amado separado», es el propio Rumi quien se convierte en el compañero de aquellos que han sido alejados de su origen. A través de su melodía —sus palabras, su Masnavi— ofrece consuelo a estos corazones quebrantados.

La función de la flauta, sin embargo, va más allá de la compañía; su melodía «ha rasgado nuestros velos». La palabra persa pardeh tiene aquí un doble significado: se refiere tanto a los modos o melodías musicales como a los velos u obstáculos internos que ocultan la verdad a nuestra percepción. Así, la flauta, con sus sones, desgarra estos velos, permitiéndonos comprender la verdad de nuestro ser y de nuestra separación. Esto es precisamente lo que Rumi logra con el Masnavi: descorre el telón de los secretos ocultos, narrando la «separación» no como una calamidad, sino como un camino de regreso al origen.

El lamento melancólico de la flauta no es una queja, sino una narración (hekāyat). Cuenta la historia del «amor» y su «camino sangriento», un viaje lleno de dolor pero que conduce finalmente a la unión. Rumi no entiende la «separación» como una soledad existencial que lleva a la desesperación, sino como un distanciamiento temporal de un Amado siempre presente y recuperable. Al rasgar los velos, la flauta revela esta distinción fundamental y nos despierta de nuestra autoimpuesta inadvertencia.

这句诗将芦笛（ney）描绘成一个精神上的伴侣与知己，而不只是一件乐器。鲁米常以“这支芦笛”自比；因此，当他说“芦笛是离群索居者的知音”时，实际上是他自己成为了那些背井离乡、与本源疏离之人的慰藉。他用他的旋律、他的言辞、他的《玛斯纳维》，来抚慰这些心灵破碎的灵魂。

然而，芦笛的作用不止于陪伴；它的旋律“撕碎了我们心灵的幔帐”。“幔帐”（波斯语为 pardeh）在此处有双重含义：一是指音乐的调式或旋律，二是指遮蔽真理、使我们无法看见实相的内心屏障。因此，芦笛用它的乐音撕开这些屏障，让我们得以领悟自身存在的真相以及我们与本源分离的真相。这正是鲁米通过《玛斯纳维》所做的事情；他揭开隐藏的奥秘，将“分离”的真相讲述出来——它并非一场灾难，而是一条回归本源的道路。

鲁米本人深深迷恋芦笛之声。芦笛忧伤的哭诉，让他想起“分离”（firāq），想起爱那“血染的道路”（rāh-e pur-khūn），以及马季农（Majnūn）的苦难。这声音将人带离平凡的俗世，引向另一个境界——那正是鲁米自己已然进入，并希望引领他人同往的境界。这凸显了音乐，尤其是“萨玛”（samāʿ）仪式，在鲁米神秘主义中的关键作用。音乐不仅是娱乐的工具，更是“爱侣的食粮”（ghazā-ye ʿāshiqān），是一种能搅动心中固有之物的灵性药物。芦笛之声唤醒了我们内在残存的、源于“芦苇荡”（neyestān）的记忆。

我们必须记住，芦笛这忧伤的乐音并非抱怨，而是一种“叙述”（hekāyat）。芦笛讲述的是“爱”及其“血染之路”的故事——一条充满痛苦与磨难，但最终通向合一的旅程。鲁米所理解的“分离”，并非导致绝望的“孤独”（tanhāyī），而是与一位永在且可回归的挚爱暂时的疏离。通过撕开幔帐，芦笛揭示了这一根本区别，将我们从自设的迷障中唤醒。

Dieser Vers stellt die Rohrflöte (ney) nicht nur als Musikinstrument, sondern als spirituellen Gefährten und Vertrauten dar. Rumi identifiziert sich selbst mit „dieser Flöte“; wenn er also sagt: „Die Flöte ist Gefährtin dem, der vom Freund getrennt“, ist es Rumi selbst, der zum Begleiter jener wird, die von ihrem Ursprung entfremdet sind. Mit seiner Melodie, seinen Worten, seinem Masnavi, spendet er diesen Getrennten Trost.

Die Aufgabe der Flöte geht jedoch über die reine Gesellschaft hinaus; ihre Melodie „hat unsre Schleier zersprengt“. Das Wort pardeh hat hier eine doppelte Bedeutung: Es bezeichnet sowohl die musikalischen Modi oder Melodien als auch die inneren Schleier oder Hindernisse, die die Wahrheit vor unserer Wahrnehmung verbergen. Die Flöte zerreißt also mit ihren Klängen diese Schleier und ermöglicht es uns, die Wahrheit unseres Seins und die Wahrheit unserer Trennung zu erfassen. Genau das erreicht Rumi mit dem Masnavi; er lüftet den Vorhang verborgener Geheimnisse und erzählt die Wahrheit der „Trennung“ nicht als Unglück, sondern als einen Weg zur Rückkehr zum Ursprung.

Die melancholische Klage der Flöte ist keine Beschwerde, sondern eine Erzählung. Sie erzählt die Geschichte der „Liebe“ und ihres „blutigen Pfades“ – eine Reise voller Schmerz und Leid, die aber letztendlich zur Vereinigung führt. Rumi versteht die „Trennung“ nicht als existenzielle Einsamkeit, die zur Verzweiflung führt, sondern als eine vorübergehende Entfremdung von einem allgegenwärtigen und wiedererreichbaren Geliebten. Indem sie die Schleier zerreißt, offenbart die Flöte diesen fundamentalen Unterschied und weckt uns aus unserer selbstgewählten Unachtsamkeit.

This verse presents the reed-flute (ney) not just as an instrument, but as a spiritual companion. Rumi identifies himself with this reed, so when he says the reed befriends those separated from their Beloved, he is casting himself—through his poetry—as a confidant for all souls estranged from their divine Origin.

The reed's function, however, is not merely to console. Its music actively “tears our veils apart.” The Persian word pardeh here holds a brilliant double meaning. It refers to the musical modes or melodies the flute plays, but also to the inner, spiritual veils of ignorance and ego that obscure reality from us. The reed’s music, therefore, is a force that uses its own “veils” (melodies) to destroy our inner “veils” (delusions), revealing the profound truth of our separation and the path back to union.

For Rumi, this sorrowful sound is not a complaint but a narration (hekāyat). It tells the story of the “bloody path” of love—a journey filled with pain, yet one that ultimately leads to reunion. The music awakens what is already latent within the listener: the memory of the reed-bed (neyestān), our spiritual home. It transforms the feeling of separation from a state of hopeless, existential loneliness into a purposeful, temporary estrangement from a Beloved who can be found again.

لا يقدّم هذا البيت الناي مجرد آلة موسيقية، بل يصفه كرفيق روحي وصديق حميم. لقد أكد مولانا مراراً على أنه يرى نفسه «هذا الناي»، لذا فحين يقول: «ما الناي إلا رفيقٌ لمَن فارَقَ خِلَّه»، فإنه في الحقيقة مولانا نفسه هو الذي يصبح رفيق وأنيس أولئك الذين ابتعدوا عن أصلهم. فبواسطة نغماته، وكلماته، ومثنويه، يضع البلسم على قلوب هؤلاء المنقطعين.

لكن وظيفة الناي تتجاوز مجرد المرافقة؛ فنغماته «مزَّقتْ حُجُبَنا». كلمة «پرده» (pardeh) هنا تحمل معنيين: أحدهما يشير إلى المقامات الموسيقية أو الألحان، والآخر إلى الحُجُب الداخلية أو العوائق التي تخفي الحقيقة عن إدراكنا. وهكذا، فإن الناي، بألحانه، يُمزّق هذه الحُجُب ويُمكّننا من إدراك حقيقة وجودنا وحقيقة انفصالنا. وهذا بالضبط ما ينجزه مولانا بمثنويه؛ فهو يرفع الستار عن الأسرار الخفية، ويروي حقيقة «الانفصال» لا ككارثة، بل كمسار للعودة إلى الأصل.

كان مولانا نفسه عاشقاً متيماً بصوت الناي. فقد كان صوت الناي الحزين يذكّره بـ «الفراق» (firaq)، وبـ «الطريق الدامي» (rāh-e pur-khūn) للحب، ومِحَن مجنون. هذا الصوت ينقل المرء من العالم العادي والمألوف إلى عالم آخر — ذلك العالم الذي دخله مولانا نفسه وأراد أن يقود الآخرين إليه. وهنا تبرز أهمية دور الموسيقى في عرفان مولانا، وخاصة «السماع». فالموسيقى ليست مجرد أداة للترفيه؛ بل هي «غذاء العشاق» (ghazā-ye ʿāshiqān)، دواء روحي يحرّك ما هو كامن في القلب، بدلاً من إدخال شيء خارجي. صوت الناي يوقظ ما تبقى من «النيستان» (neyestān) في داخلنا.

يجب أن نتذكر أن هذا الصوت الحزين للناي ليس شكوى أو تذمّراً، بل هو حكاية. فالناي يروي قصة «الحب» و «طريقه الدامي» — رحلة مليئة بالألم والمعاناة، لكنها تؤدي في النهاية إلى الوصال. يرى مولانا «الانفصال» ليس «وحدة» (tanhāyī) وجودية تؤدي إلى اليأس، بل هو فراق مؤقت عن محبوب حاضر ويمكن العودة إليه. وبتمزيق الحُجُب، يكشف الناي هذا التمييز الأساسي ويوقظنا من غفلتنا الطوعية.

این بیت، نی را نه فقط یک ساز موسیقی، بلکه یک همدم و حریف روحانی معرفی می‌کند. مولانا خود را «این نی» می‌داند و بنابراین وقتی می‌گوید «نی حریف هر که از یاری بُرید»، در واقع مولاناست که حریف و همدم کسانی می‌شود که از اصل خویش دور افتاده‌اند. او با نوایش، با کلماتش و با مثنویش، مرهمی بر دل این بریدگان می‌نهد.

اما کار نی تنها همنشینی نیست؛ نوای آن «پرده‌های ما را درید». «پرده» در اینجا دو معنا دارد: یکی پرده‌های موسیقی، یعنی نغمه‌ها و مقامات؛ و دیگر، حجاب‌ها و موانع باطنی که حقیقت را از دیدگان ما پنهان کرده‌اند. پس نی با نغمه‌های خود، این حجاب‌ها را می‌درد و به ما امکان می‌دهد تا به حقیقت وجودمان و حقیقت جدایی‌مان پی ببریم. این دقیقاً همان کاری است که مولانا با مثنوی می‌کند؛ او پرده از اسرار نهانی برمی‌گیرد و حقیقت «جدایی» را نه به عنوان یک مصیبت، بلکه به عنوان مسیری برای بازگشت به اصل، روایت می‌کند.

مولانا خودش عاشق و شیدای نوای نی بود. صدای حزین نی، او را به یاد «فراق»، به یاد «راه پرخون» عشق و محنت‌های مجنون می‌انداخت. این صدا، آدمی را از عالم معمول و متعارف بیرون می‌برد و به عالمی دیگر رهنمون می‌شود؛ همان عالمی که مولانا خود به آن رفته بود و می‌خواست دیگران را نیز با خود بدانجا ببرد. اینجاست که نقش موسیقی در عرفان مولانا، به ویژه «سماع»، برجسته می‌شود. موسیقی صرفاً ابزاری برای تفریح نیست؛ بلکه «غذای عاشقان» است، دارویی روحانی که «مایملک قلوب» را به حرکت درمی‌آورد. غرض از سماع، تهییج و به وجد آوردن آنچه در دل پنهان است، نه چیزی که از بیرون وارد می‌شود. نوای نی، آنچه را که از نیستان در وجود ما باقی مانده است، بیدار می‌کند.

باید به یاد داشته باشیم که این نوای حزین نی، به معنای شکوه و شکایت نیست، بلکه حکایت است. نی، داستان «عشق» و «راه پرخون» آن را می‌گوید، راهی که آکنده از درد و رنج است، اما در نهایت به وصال می‌انجامد. مولانا «جدایی» را نه یک «تنهایی» وجودی که منجر به یأس می‌شود، بلکه یک فراق موقت از محبوبی حاضر و بازگشت‌پذیر می‌داند. نی با دریدن پرده‌ها، این تمایز بنیادین را آشکار می‌سازد و ما را از غفلت خودخواسته بیدار می‌کند.