Citește› Daftar 1› Dăunarea măririi oamenilor și a devenirii o țintă a degetelor› Distih 1859
M1:1859 — او چو بیند خلق را سرمست خویش / از تکبر میرود از دست خویش
M1:1859
Înțeles · به زبانِ تو — Limba ta · AI
وقتی فردی میبیند که دیگران او را بیش از حد ستایش میکنند و مجذوب او شدهاند، دچار غرور و تکبر میشود و تعادل روحی و روانی خود را از دست میدهد.
این بیت به یکی از بزرگترین خطرات معنوی برای سالک اشاره میکند: تأثیر ویرانگر ستایش و توجه مردم. مولانا در ابیات قبل، صحنهای را توصیف میکند که در آن، مردم با تملق و غلو، فردی را تا حد پرستش بالا میبرند و او را بیهمتا و مالک دو جهان میخوانند.
در این بیت، مولانا نتیجهٔ این ستایشها را نشان میدهد. آن شخص وقتی خود را در مرکز این توجه مستانه میبیند، به جای آنکه متواضع بماند، دچار «تکبر» میشود. این تکبر چنان او را فرا میگیرد که «از دست خویش میرود»؛ یعنی کنترل خود را از دست میدهد، از خود واقعیاش بیگانه میشود و اسیر تصویری دروغین میگردد که دیگران برایش ساختهاند. این «از دست رفتن» به معنای از دست دادن خودشناسی، فروتنی و ارتباط اصیل با حقیقت است. در واقع، ستایش خلق مانند شرابی است که فرد را مستِ خودِ دروغینش میکند و او را از مسیر اصلی منحرف میسازد.
- سرمست خویش
- شیفته و مجذوب خود، مستِ وجود خود
- تکبر
- خود را بزرگ پنداشتن، غرور
- میرود از دست خویش
- اختیار خود را از دست میدهد، از خود بیخود میشود
Discuție — Întreabă despre acest distih — răspuns din Masnavi, cu fiecare vers citat
Conversația ta rămâne pe acest dispozitiv, dacă nu o distribui.
Ce au întrebat cititorii0
Nicio întrebare distribuită încă — a ta ar putea fi prima.