M1:1977 — پیش از آن کین خار پا بیرون کنی / چشم تاریکست جولان چون کنی

مولانا در این بیت، انسان را به کسی تشبیه می‌کند که خاری در پایش فرو رفته است. این «خار» نماد دلبستگی‌ها، عادت‌های نفسانی و موانع درونی است که روح را آزار می‌دهد و از حرکت باز می‌دارد.

تا زمانی که این خار دردناک در پای جان انسان است، دو اتفاق می‌افتد: اول اینکه درد و تمرکز بر این مشکل کوچک، «چشم» بصیرت او را «تاریک» می‌کند و مانع از دیدن حقیقت‌های بزرگ‌تر و افق‌های معنوی می‌شود. دوم اینکه، با پایی زخمی و دردمند، امکان «جولان دادن» و حرکت آزادانه و قدرتمند در میدان سلوک و معرفت وجود ندارد.

بنابراین، مولانا هشدار می‌دهد که شرط اول برای هرگونه پیشرفت معنوی، پرداختن به موانع اصلی و درونی است. پیش از آنکه بخواهی در آسمان معنا پرواز کنی، باید ابتدا خاری را که تو را زمین‌گیر کرده است از پای خود بیرون بکشی.