M4:3113 — بهر این معنی همه خلق از شغف / می‌بیاموزند طفلان را حرف

Dit beyt komt voor in een passage waarin een koning spreekt over de noodzaak van nageslacht. De koning, die in deze context symbool staat voor een spiritueel leider of zelfs God Zelf, redeneert dat net zoals zijn fysieke lijn moet voortbestaan, de betekenis of essentie van een mens ook moet worden doorgegeven. Dit is de diepere betekenis van het hebben van kinderen: niet alleen het voortzetten van de bloedlijn, maar vooral het overdragen van kennis, waarden en de spirituele erfenis.

Het woord 'شغف' (shaghaf) betekent hier 'hartstocht' of 'diep verlangen'. Het is niet zomaar een plicht, maar een intrinsieke, liefdevolle drang om het innerlijke leven en de wijsheid te delen. De 'حرف' (harf), wat letterlijk 'letter' of 'woord' betekent, staat hier metonymisch voor 'taal' en, breder, voor alle kennis en cultuur die via taal wordt overgedragen. Zoals de koning zijn nageslacht ziet als een voortzetting van zijn 'betekenis' (معنی), zo is het onderwijzen van kinderen een universele menselijke handeling om de zin van het bestaan door te geven. Het couplet benadrukt dat de onsterfelijkheid van de mens niet zozeer in het lichaam ligt, maar in de overdracht van zijn innerlijke wereld en wijsheid aan de volgende generatie.