M2:1740 — بی ادب گفتن سخن با خاص حق / دل بمیراند سیه دارد ورق

این بیت بخشی از توبیخ حضرت موسی خطاب به چوپان است. موسی به چوپان یادآوری می‌کند که هرچند نیت او خیر است، اما کلماتی که برای توصیف خداوند به کار می‌برد، بی‌ادبانه و نامناسب است. از دیدگاه موسی، این نوع گفتار، حتی اگر از سر عشق و سادگی باشد، پیامدهای وخیمی دارد: دل را از نور معرفت تهی می‌کند (می‌میراند) و نامهٔ اعمال فرد را سیاه و تباه می‌سازد.

مولانا در اینجا، از زبان موسی، بر اهمیت «ادب» در محضر حق تأکید می‌کند. این ادب صرفاً یک رفتار ظاهری نیست، بلکه برخاسته از شناختی عمیق نسبت به جایگاه خداوند است؛ شناختی که می‌داند ذات پاک او از صفات جسمانی و نیازهای انسانی منزه است. به کار بردن تعابیری مانند «چارق پوشیدن» یا «شیر نوشیدن» برای خدا، از نظر موسی، نه تنها خطاست، بلکه ظلمتی است که بر قلب گوینده می‌نشیند.

البته، ادامهٔ داستان نشان می‌دهد که خداوند نگاه دیگری به «ادب» دارد و سادگی و صداقت عاشقانهٔ چوپان را بر آداب و رسوم خشک موسی ترجیح می‌دهد. اما در این لحظه از داستان، این بیت اوج غیرت و نگاه شریعت‌مدارانهٔ موسی را به تصویر می‌کشد.