بخش ۱۱۵ - نصحیت کردن زن مر شوی را کی سخن افزون از قدم و از مقام خود مگو لم تقولون ما لا تفعلون کی این سخن‌ها اگرچه راستست این مقام توکل ترا نیست و این سخن گفتن فوق مقام و معاملهٔ خود زیان دارد و کبر مقتا عند الله باشد

1. M1:2322 زن برو زد بانگ کای ناموس‌کیش من فسون تو نخواهم خورد بیش
2. M1:2323 ترهات از دعوی و دعوت مگو رو سخن از کبر و از نخوت مگو
3. M1:2324 چند حرف طمطراق و کار بار کار و حال خود ببین و شرم‌دار
4. M1:2325 کبر زشت و از گدایان زشت‌تر روز سرد و برف وانگه جامه تر
5. M1:2326 چند دعوی و دم و باد و بروت‌؟ ای ترا خانه چو بیت العنکبوت
6. M1:2327 از قناعت کی تو جان افروختی‌؟ از قناعت‌ها تو نام آموختی
7. M1:2328 گفت پیغامبر قناعت چیست‌؟ گنج گنج را تو وا نمی‌دانی ز رنج
8. M1:2329 این قناعت نیست جز گنج روان تو مزن لاف ای غم و رنج روان
9. M1:2330 تو مخوانم جفت کمتر زن بغل جفت انصافم نیم جفت دغل
10. M1:2331 چون قدم با میر و با بگ می‌زنی چون ملخ را در هوا رگ می‌زنی
11. M1:2332 با سگان زین استخوان در چالشی چون نی اشکم تهی در نالشی
12. M1:2333 سوی من منگر به‌خواری سست سست تا نگویم آنچ در رگ‌های تست
13. M1:2334 عقل خود را از من افزون دیده‌ای مر من کم‌عقل را چون دیده‌ای
14. M1:2335 همچو گرگ غافل اندر ما مجه ای ز ننگ عقل تو بی‌عقل به
15. M1:2336 چونکه عقل تو عقیلهٔ مردم است آن نه عقل‌ست آن که مار و کزدم است
16. M1:2337 خصم ظلم و مکر تو الله باد فضل و عقل تو ز ما کوتاه باد
17. M1:2338 هم تو ماری هم فسون‌گر‌، این عجب مارگیر و ماری ای ننگ عرب
18. M1:2339 زاغ اگر زشتی خود بشناختی همچو برف از درد و غم بگداختی
19. M1:2340 مرد افسونگر بخوانَد چون عدو او فسون بر مار و مار افسون برو
20. M1:2341 گر نبودی دام او افسون مار کی فسون مار را گشتی شکار‌؟
21. M1:2342 مرد افسون‌گر ز حرص کسب و کار در نیابد آن زمان افسون مار
22. M1:2343 مار گوید ای فسون‌گر هین و هین آن خود دیدی فسون من ببین
23. M1:2344 تو به نام حق فریبی مر مرا تا کنی رسوای شور و شر مرا
24. M1:2345 نام حقم بست، نی آن رای تو نام حق را دام کردی وای تو
25. M1:2346 نام حق بستاند از تو داد من من به نام حق سپردم جان و تن
26. M1:2347 یا به زخم من رگ جانت برد یا که همچون من به زندانت برد
27. M1:2348 زن ازین گونه خشن گفتارها خواند بر شوی جوان طومار‌ها

↓ download .txt ↓ JSON