بخش ۶۹ - باز تقریر ابلیس تلبیس خود را

1. M2:2719 گفت هر مردی که باشد بد گمان نشنود او راست را با صد نشان
2. M2:2720 هر درونی که خیال‌اندیش شد چون دلیل آری خیالش بیش شد
3. M2:2721 چون سخن در وی رود علت شود تیغ غازی دزد را آلت شود
4. M2:2722 پس جواب او سکوت است و سکون هست با ابله سخن گفتن جنون
5. M2:2723 تو ز من با حق چه نالی ای سلیم؟ تو بنال از شر آن نفس لئیم
6. M2:2724 تو خوری حلوا تو را دنبل شود تب بگیرد طبع تو مختل شود
7. M2:2725 بی‌گنه لعنت کنی ابلیس را چون نبینی از خود آن تلبیس را
8. M2:2726 نیست از ابلیس، از تست ای غوی که چو روبه سوی دنبه می‌روی
9. M2:2727 چونک در سبزه ببینی دنبه‌ها دام باشد، این ندانی تو چرا؟
10. M2:2728 زان ندانی کت ز دانش دور کرد میل دنبه چشم و عقلت کور کرد
11. M2:2729 حبک الاشیاء یعمیک یصم نفسک السودا جنت لا تختصم
12. M2:2730 تو گنه بر من منه کژ کژ مبین من ز بد بیزارم و از حرص و کین
13. M2:2731 من بدی کردم پشیمانم هنوز انتظارم تا دیَم گردد تموز
14. M2:2732 متهم گشتم میان خلق من فعل خود بر من نهد هر مرد و زن
15. M2:2733 گرگ بیچاره اگرچه گُرْسِنه‌ست متهم باشد که او در طَنْطَنه‌ست
16. M2:2734 از ضعیفی چون نتواند راه رفت خلق گوید تُخَمه‌ست از لوت زفت

↓ download .txt ↓ JSON