M3:115 — گوید آن رنجور ای یاران من / چیست این شمشیر بر ساران من

این بیت لحظهٔ جان دادن و گشوده شدن چشم برزخی انسان را به تصویر می‌کشد. مولانا توضیح می‌دهد که عذاب الهی برای گناهانی مانند غیبت، در لحظهٔ مرگ برای فرد گناهکار کاملاً محسوس و عینی می‌شود. در حالی که اطرافیان و دوستان فرد بیمار چیزی جز اوهام و خیالات ناشی از بیماری نمی‌بینند، خود او به چشم حقیقت را می‌بیند: فرشتهٔ مرگ (عزرائیل) با گرز و شمشیر آمادهٔ ستاندن جان اوست.

این «شمشیر» نماد تجسم اعمال و کیفر الهی است که تا پیش از مرگ، از حواس ظاهری پنهان بود. اکنون که پرده‌ها کنار رفته، بیمار آن را واقعیتی هولناک می‌یابد، اما دیگران آن را انکار می‌کنند و «خیال» می‌پندارند. مولانا با این تصویرسازی، بر این نکته تأکید می‌کند که حقایق عالم غیب، هرچند از چشم دنیوی ما پنهان باشند، در بزنگاه مرگ آشکار و انکارناپذیر می‌شوند.