M6:779 — ناله و نوحه کنند اندر بکا / شیعه عاشورا برای کربلا

این بیت بخشی از مقدمهٔ داستانی طولانی است که در آن مولانا قصد دارد غفلت انسان را نقد کند. او صحنه‌ای را ترسیم می‌کند: در شهر حلب، شیعیان هر سال در روز عاشورا برای شهادت امام حسین و یارانش در کربلا جمع می‌شوند و با شور و حرارت به عزاداری، گریه و نوحه‌خوانی می‌پردازند. این بیت به سادگی این عمل را توصیف می‌کند و زمینه را برای ورود یک شاعر غریبه به داستان فراهم می‌آورد. این شاعر که از ماجرا بی‌خبر است، با دیدن این غوغای عظیم، گمان می‌کند که شخص مهمی به تازگی در شهر از دنیا رفته و نمی‌داند که این سوگواری برای رویدادی است که قرن‌ها پیش اتفاق افتاده است. مولانا از این تأخیر و «سوگواری برای گذشته» به عنوان نمادی برای نقد کسانی استفاده می‌کند که عمر خود را به غفلت می‌گذرانند و تنها در لحظهٔ مرگ به فکر توبه و جبران می‌افتند؛ یعنی برای «خودِ» از دست رفته‌شان سوگواری می‌کنند، در حالی که دیگر خیلی دیر شده است.