M5:498 — که بلغزد کوه از چشم بدان / یزلقونک از نبی بر خوان بدان

مولانا در این بخش از مثنوی، دربارهٔ قدرت ویرانگر «چشم زخم» و «نگاه بد» سخن می‌گوید. او برای نشان دادن شدت تأثیر این نیروی منفی، مثالی اغراق‌آمیز اما گویا می‌آورد: حتی کوه با تمام استواری و عظمتش، ممکن است از نگاه بدخواهانهٔ انسان‌های پلید بلغزد و فرو بریزد.

برای اینکه این ادعا صرفاً یک مبالغهٔ شاعرانه به نظر نرسد، مولانا بلافاصله یک سند محکم و معنوی ارائه می‌دهد. او خواننده را به قرآن ارجاع می‌دهد و از او می‌خواهد که آیهٔ «یُزْلِقُونَکَ» را بخواند. این اشاره به آیهٔ ۵۱ سورهٔ قلم است: «وَ إِنْ یَکادُ الَّذینَ کَفَرُوا لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّکْرَ» (و همانا نزدیک است کافران هنگامی که قرآن را می‌شنوند، با چشمانشان تو را به لغزش درآورند). در این آیه، خداوند به پیامبرش هشدار می‌دهد که نگاه‌های کینه‌توزانه و حسودانهٔ کافران چنان قدرتی دارد که می‌خواهد او را از راه به در کند و به زمین بزند.

بنابراین، مولانا با پیوند زدن لغزش کوه به لغزش پیامبر، استدلال می‌کند که اگر استوارترین انسان، یعنی پیامبر که همچون کوهی از ثبات بود، در معرض چنین خطری قرار داشت، پس قدرت چشم زخم یک واقعیت معنوی انکارناپذیر است و باید آن را جدی گرفت.