M1:2011 — آن نمک کز وی محمد املحست / زان حدیث با نمک او افصحست

在此，鲁米使用“盐”（نمک）这一意象，它既指物质上的盐，也象征着灵性上的魅力、智慧与神圣的恩典。诗文的前两行（M1:2010）将圣人比作投入世界的“盐”，能净化一切；而凡夫俗子则如“土”，最终归于尘土。

这节诗句（M1:2011）进一步阐释了这一比喻。它说，先知穆罕默德之所以“俊美优雅”（املح），并非仅指外貌，更是指他由内而外散发的灵性吸引力。这种吸引力，其根源正是来自真主的“盐”。同样，他那些“充满妙趣的”（با نمک）圣训之所以“最为雄辩”（افصحست），也是因为它们浸润在这种神圣的智慧与恩典之中。这“盐”是先知内在本质与外在言辞合一的源泉。

鲁米在此强调，先知的教诲并非空洞的理论，而是他灵性生命的直接流露。他的话语之所以有力、优美且能净化人心，是因为它们承载着神圣的“味道”。紧接着的诗句（M1:2012）指出，这“盐”作为一种灵性遗产，流传至今，存在于真正的继承者——苏菲圣徒们——的身上，等待着寻道者去发现。

مولانا در ابیات قبل، انسان‌های پاک و اولیای الهی را به «نمک» تشبیه می‌کند که در هر چیزی وارد شوند، آن را از فساد و تباهی حفظ کرده و پاک می‌سازند. این بیت، این مفهوم را به سرچشمهٔ اصلی آن، یعنی وجود پیامبر اسلام (ص)، پیوند می‌زند.

«نمک» در اینجا استعاره‌ای از حقیقت الهی، لطف خداوندی، و آن جوهر معنوی است که به هستی معنا و طعم می‌بخشد. مولانا می‌گوید حضرت محمد (ص) از این نمک الهی بهره‌مند است و به همین دلیل «املح» (نمکین‌ترین و ملیح‌ترین) است. این ملاحت و جذابیت، ظاهری نیست، بلکه یک کشش روحانی عمیق است که جان‌ها را به سوی خود می‌خواند.

در مصرع دوم، این ویژگی درونی به تجلی بیرونی آن، یعنی کلام پیامبر، گره می‌خورد. از آنجا که او چنین جوهر نمکینی دارد، سخنانش (احادیث) نیز «بانمک» و «افصح» (فصیح‌ترین و روشن‌ترین) است. فصاحت پیامبر صرفاً یک مهارت زبانی نیست، بلکه بازتابی از صفای باطن و اتصال او به منبع حقیقت است. کلام او چون از جان برمی‌آید، بر دل می‌نشیند و همچون نمک، روح شنونده را از تباهی حفظ کرده و به آن طعمی ماندگار می‌بخشد.