M1:2018 — روز بارانست می‌رو تا به شب / نه ازین باران از آن باران رب

这句诗出自鲁米对一段圣训的阐释：“在你们生命的岁月中，你们的主确有阵阵微风（恩典的吹拂），啊，你们当迎向它。”鲁米将这神圣的“微风”或“吹拂”（نفحات, nafahāt）比作一场恩雨。

他敦促求道者，当这样的“沛雨之日”来临时，必须抓住时机，从早到晚（“می‌رو تا به شب”，彻夜前行）将自己完全暴露在这场雨中。这是一种全然投入、不懈追求的姿态。然而，鲁米立刻澄清，他所说的并非能滋润土地的凡间雨水，而是“主降的甘霖”（باران رب）。这是一种精神性的、神圣的恩典，它洗涤和滋养的是人的灵魂，而非肉体。

在上下文里，鲁米刚刚论述了灵魂超越了“前后上下”等物理维度，是一种纯粹的光。因此，这场“雨”也是非物质的，它洗去的是灵魂的尘垢，而非身体的污秽。这句诗是一个行动的号召：当感受到神圣启迪或灵性开启的迹象时，不要犹豫，要全身心地沉浸其中，因为这样的时刻无比珍贵且转瞬即逝。

مولانا این بیت را در شرح حدیث «نفحات» می‌آورد که می‌گوید در ایام زندگی نسیم‌های رحمتی از سوی خداوند می‌وزد و باید خود را در معرض آن‌ها قرار داد. او این «نفحات» یا فرصت‌های معنوی را به «روز باران» تشبیه می‌کند.

مصرع اول دعوتی است برای بهره‌برداری کامل از این فرصت: «می‌رو تا به شب». یعنی تمام روز، تمام این فرصت را غنیمت بشمار و در طلب آن رحمت حرکت کن. این حرکت، یک سیر و سلوک باطنی است.

مصرع دوم بلافاصله این تصویر را از معنای مادی آن جدا می‌کند. مولانا تأکید می‌کند که مقصودش بارانِ آب و گِل نیست، بلکه «بارانِ رب» است؛ یعنی فیض، رحمت، الهام و گشایش معنوی که از جانب خداوند بر جان سالک می‌بارد. این بیت در واقع یک تمثیل است برای تشویق سالک به غنیمت شمردن لحظات خاص تجلی و رحمت الهی و تلاش بی‌وقفه برای دریافت آن.