دیوانِ شمس غزل ۱۴۹۱ بیت ۶ → پچھلا

دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۱۴۹۱

  1. هر دانه که چیدیم همه دام بلا بود سوی تو پراشکسته و تن خسته پریدیم

G1491:6

آپ کی زبان

آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:

اس بیت کی شرح

ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:

پوری غزل ↗

  1. 1 خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم·که از سفهش بس سر انگشت گزیدیم
  2. 2 گر هیچ گریزی بگریز از هوس خویش·زیرا همه رنج از هوس بیهده دیدیم
  3. 3 والله که مفری به جز از فر رخش نیست·کاندر خضر و گلشن او می نگریدیم
  4. 4 هر روز که برخیزی رو پاک بشویی·آن سوی دو ای دل که گه درد دویدیم
  5. 5 آن سوی که در ساعت دشوار دل خلق·آید که خدایا همه محتاج و مریدیم
  6. 6 هر دانه که چیدیم همه دام بلا بود·سوی تو پراشکسته و تن خسته پریدیم

ganjoor: sh1491 · public domain