پوری غزل ↗

1. 1 ای بداده دیده‌های خلق را حیرانیی·وی ز لشکرهای عشقت هر طرف ویرانیی
2. 2 ای مبارک چاشتگاهی کآفتاب روی تو·عالم دل را کند اندر صفا نورانیی
3. 3 دم به دم خط می‌دهد جان‌ها که ما بنده توایم·ای سراسر بندگی عشق تو سلطانیی
4. 4 تا چه می‌بینند جان‌ها هر دمی در روی تو·وز چه باشد هر زمانیشان چنین رقصانیی
5. 5 از چه هر شب پاسبان بام عشق تو شوند·وز چه هر روزی بودشان بر درت دربانیی
6. 6 این چه جام است این که گردان کرده‌ای بر جان‌ها·آب حیوان است این یا آتشی روحانیی
7. 7 این چه سر گفتی تو با دل‌ها که خصم جان شدند·این چه دادی درد را تا می‌کند درمانیی
8. 8 روستایی را چه آموزید نور عشق تو·تا ز لوح غیب دادش هر دمی خط خوانیی
9. 9 شمس تبریزی فروکن سر از این قصر بلند·تا بقایی دیده آید در جهان فانیی