O'qish› Daftar 5› Har kuni dilga keladigan fikrning kun boshida uyga kelgan yangi mehmonga oʻxshatish va mehmonnavozlik fazilati, mehmonning injiqliklarini koʻtarish va uning uy egasiga tazyiq va yomon muomala qilishi› Bayt 3679
M5:3679 — گر ترش‌رویی نیارد ابر و برق / رز بسوزد از تبسمهای شرق
M5:3679
Ma'no · به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI
همان‌طور که تاکستان برای رشد به باران و ابر نیاز دارد و آفتاب همیشگی آن را می‌سوزاند، روح انسان نیز برای رشد به سختی‌ها و غم‌ها نیازمند است و شادی مداوم آن را تباه می‌کند.
مولانا در این بیت از یک تمثیل طبیعی زیبا برای توضیح نقش ضروری سختی‌ها و اندوه‌ها در زندگی معنوی استفاده می‌کند. او می‌گوید همان‌طور که ابرِ گرفته و رعد و برقِ «ترش‌رو» برای باغ انگور حیاتی هستند و از سوختن آن در زیر آفتاب سوزان جلوگیری می‌کنند، غم‌ها و افکار منفی نیز نقشی سازنده در روح انسان دارند.
این بیت در ادامهٔ این بحث می‌آید که «فکر غم» مهمانی است که خانهٔ دل را برای ورود شادی‌های اصیل‌تر پاک می‌کند. همان‌طور که آفتابِ بی‌وقفه (تبسمهای شرق) رز را می‌سوزاند و نابود می‌کند، خوشی و آسایش دائمی نیز باعث سطحی شدن و نابودی استعدادهای معنوی انسان می‌شود. ابر و باران، با وجود ظاهر ناخوشایندشان، عامل زندگی و طراوت‌اند. به همین ترتیب، غم و سختی، باطن روح را آبیاری کرده و آن را برای به بار نشستن میوه‌های معنوی آماده می‌سازند. این نگاه، دعوت به پذیرش تمام جنبه‌های زندگی، چه تلخ و چه شیرین، به عنوان ابزارهایی برای تکامل است.
- ترش‌رویی
- اخم کردن، عبوس بودن، کنایه از سختی و شدت
- رز
- درخت انگور، تاکستان
- تبسمهای شرق
- لبخندهای مشرق، کنایه از تابش مداوم و بی‌وقفهٔ خورشید
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.