M1:2192 — بانگ می‌زد کای خدای بی‌نظیر / بس! که از شرم آب شد بیچاره پیر

این بیت اوج دگرگونی روحی و شرمساری پیرمرد چنگ‌نواز را به تصویر می‌کشد. او که تمام عمر خود را در غفلت و نواختن ساز گذرانده، ناگهان با پیام لطف و عنایت مستقیم خداوند از طریق عمر مواجه می‌شود. این توجه غیرمنتظره، به‌جای شادی، او را دچار شرمی عمیق و ویرانگر می‌کند.

فریاد «بس!» او دو وجه دارد: از یک سو، خطاب به خداوند است که «ای خدا، این همه لطف تو در برابر یک عمر غفلت من، بیش از حد است و مرا خرد می‌کند.» از سوی دیگر، این فریاد درونی و خطاب به خود است که «بس است دیگر این همه غفلت و تباهی.»

تعبیر «آب شدن از شرم» یک استعارهٔ قدرتمند است که نهایت خجالت و فروپاشی «منِ» گذشتهٔ او را نشان می‌دهد. این شرم، نه از ترس مجازات، بلکه از درک عظمت و وفاداری معشوق (خدا) در مقابل بی‌وفایی خود است. این لحظه، نقطهٔ عطف توبهٔ اوست؛ شرمی که مقدمهٔ تولدی دوباره و شکستن ساز (نماد زندگی گذشته) در ابیات بعدی است.