M1:2204 — کاین منی از وی رسد دم دم مرا / پس ورا بینم چو این شد کم مرا

این بیت در ادامهٔ مناجات و توبهٔ مطرب بیان می‌شود. او به یک دریافت عمیق عرفانی رسیده است: حتی وجود و هویت فردی او، یعنی همان احساس «من بودن»، عطیه‌ای لحظه به لحظه از جانب خداوند است. این «من» یک دارایی ثابت و مستقل نیست، بلکه فیضی است که دم به دم از مبدأ هستی به او می‌رسد.

مولانا در اینجا به یکی از کلیدی‌ترین مفاهیم تصوف، یعنی «فنا» (محو شدن خود)، اشاره می‌کند. مطرب دریافته است که حجاب اصلی میان او و خداوند، همین «منی» و خودبینی است. تا زمانی که انسان خود را در مرکز می‌بیند و برای خود وجودی مستقل قائل است، نمی‌تواند حقیقت الهی را مشاهده کند. راه شهود و دیدنِ «او»، کم شدن و ناپدید شدنِ «این» (یعنی «من») است. این بیت به زیبایی بیان می‌کند که رهایی از خود، شرط لازم برای وصال با معشوق ازلی است. همانطور که در بیت بعدی با مثال کسی که طلا می‌شمارد توضیح داده می‌شود، توجه ما باید به صاحب طلا (خدا) باشد، نه به خودمان که صرفاً شمارنده‌ایم.