M1:3294 — می‌نماید اعتقاد و گاه گاه / آن رگ فلسف کند رویش سیاه

این بیت حال «فیلسوف پنهان» را توصیف می‌کند که در بیت قبل معرفی شد. منظور مولوی از «فلسفی» در اینجا، نه یک فیلسوف واقعی، بلکه هر کسی است که دچار شکاکیت، انکار امور معنوی و تکیه‌ی افراطی بر عقل جزئی است. چنین فردی ممکن است در جامعه‌ی مؤمنان زندگی کند و آداب دین را به جا آورد و ظاهری معتقد داشته باشد (می‌نماید اعتقاد). اما این ایمان، سطحی و ظاهری است.

درون او، «رگی از فلسفه» وجود دارد. «رگ» در اینجا استعاره از یک خصلت یا گرایش عمیق و ریشه‌دار است که هر از گاهی فعال می‌شود. این رگ، همان تمایل به شک، انکار و جدل عقلی است. وقتی این رگ به جنبش درمی‌آید (گاه گاه)، اثرش در چهره‌ی او نمایان می‌شود. «رویش سیاه شدن» کنایه از رسوایی، شرمندگی و آشکار شدن کفر باطنی است. در یک لحظه‌ی غفلت، حرفی می‌زند یا کاری می‌کند که تردید درونی‌اش را برملا می‌سازد و او را در میان جمع شرمسار می‌کند.

مولوی هشدار می‌دهد که این گرایش به شک و انکار، خطری است که در وجود هر انسانی، حتی مؤمنان، کمین کرده است. این یک مبارزه‌ی درونی دائمی است میان تسلیم و ایمان از یک سو، و غرور عقل و شکاکیت از سوی دیگر.