M2:2622 — سالکان راه را محرم بدیم / ساکنان عرش را همدم بدیم

این بیت بخشی از پاسخ ابلیس به معاویه است. ابلیس در اینجا با لحنی حسرت‌آمیز و مغرورانه، از جایگاه بلند خود پیش از رانده شدن از درگاه الهی سخن می‌گوید. او خود را نه یک دشمن بیگانه، بلکه یک «خودی» و «محرم» معرفی می‌کند که از اوج عزت به حضیض ذلت افتاده است.

«سالکان راه را محرم بدیم» به این معناست که او (به عنوان فرشته‌ای مقرب) از اسرار سلوک و راه معنوی آگاه بوده و راهنمای پویندگان این مسیر بوده است. این ادعا، عمق تراژدی او را بیشتر می‌کند: کسی که روزی راهنما بود، اکنون خود بزرگترین راه‌زن است.

«ساکنان عرش را همدم بدیم» اشاره به همنشینی و هم‌صحبتی او با فرشتگان و کروبیان در بالاترین مراتب عالم ملکوت دارد. او با این یادآوری، نشان می‌دهد که سرکشی او از سر جهل و بیگانگی نبوده، بلکه یک انتخاب آگاهانه از سوی کسی بوده که به بالاترین معرفت‌ها دسترسی داشته است. این بیان، عشق و حسادت عمیق او به خداوند را به تصویر می‌کشد که در نهایت به طغیان او منجر شد.