M5:53 — آمِنست از فوت و از یاغی که او / می‌شناسد قهر شه را بر عدو

Este verso contrasta la ansiedad del hombre avaro con la serenidad del verdadero creyente (mū'min). El avaro, descrito en los versos anteriores como un saqueador (yāġī) que acapara todo febrilmente, vive con el temor constante de perderlo todo (fawt) o de que otro saqueador se lo arrebate. Teme la escasez y la competencia.

El creyente, en cambio, está seguro y en paz. Su seguridad no proviene de sus posesiones, sino de su conocimiento y confianza en el Rey —es decir, en Dios—. Él sabe que el universo está gobernado por una justicia infalible. Reconoce el poder (qahr) del Rey, que se manifiesta como una fuerza protectora para los suyos y destructora para los enemigos y usurpadores. Esta confianza en el orden divino le permite actuar con calma, paciencia y generosidad, sin la prisa desesperada que nace del miedo a la pobreza, un miedo que Rumi atribuye a las instigaciones de Satán.

این بیت در ادامهٔ تمثیل «مرغ حرص» (بط) بیان می‌شود. مولانا شخص حریص را به غارتگری تشبیه می‌کند که از ترس تمام شدن وقت یا رسیدن رقیبان (یاغی)، با عجله و بدون تشخیص، هر چیز خوب و بدی را جمع می‌کند. در مقابل، انسان مؤمن قرار دارد که با آرامش و طمأنینه عمل می‌کند.

دلیل این آرامش، اعتماد به نظام الهی است. مؤمن می‌داند که «شاه» (کنایه از خداوند) حافظ نظم و عدالت در عالم است. او به «قهر» و قدرت خداوند بر «دشمنان» (یعنی موانع راه حق، نیروهای شر، و دیگر طمع‌کاران) ایمان دارد. بنابراین، نیازی به شتاب و حرص‌ورزی نمی‌بیند. او می‌داند که هیچ «یاغی» و غارتگری نمی‌تواند حق او را پایمال کند، زیرا شاهِ عالم نگهبان همه چیز است و ستم را برنمی‌تابد.

این بیت، تضاد میان دو جهان‌بینی را آشکار می‌کند: یکی جهان‌بینی مبتنی بر ترس، کمبود و رقابت (که منجر به حرص و عجله می‌شود) و دیگری جهان‌بینی مبتنی بر ایمان، فراوانی و اعتماد به یک قدرت عادل مرکزی (که ثمره‌اش آرامش، صبر و مناعت طبع است). مؤمن چون به عدالت شاه اعتماد دارد، از فقر نمی‌ترسد و با وقار و تأنی عمل می‌کند.