M6:4535 — گفت هر کو را منم مولا و دوست / ابن عم من علی مولای اوست

Rumi directly quotes the Prophet Muhammad's declaration concerning Ali ibn Abi Talib, a pivotal moment in Islamic history known as the event of Ghadir Khumm. The section's title explains that this declaration angered hypocrites, who complained that after submitting to Muhammad, they were now being told to submit to his young cousin.

However, Rumi immediately re-frames the term mawlā (مولا), moving it from the political register of 'master' or 'leader' to the spiritual register of 'liberator'. The very next couplet asks, "Who is a mawlā? The one who sets you free / and removes the bonds of servitude from your feet." For Rumi, the Prophet's statement is not about dynastic succession but about the transmission of a spiritual authority whose function is to bring souls to freedom. Ali is designated as a guide who, like the Prophet, leads believers to the ultimate liberty found in God.

این بیت، بازگوکننده‌ی حدیث غدیر است که یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ اسلام به شمار می‌رود. مولانا این حدیث را در پاسخ به طعنه‌ی منافقانی می‌آورد که از پذیرش ولایت علی (ع) سر باز می‌زدند و آن را صرفاً یک رابطه‌ی خویشاوندی و تحمیلی می‌دانستند. پیامبر (ص) با این جمله، پیوندی عمیق و معنوی میان خود و علی (ع) برقرار می‌کند و اعلام می‌دارد که هرگونه سرپرستی، دوستی و ولایتی که مؤمنان نسبت به او دارند، باید عیناً نسبت به علی (ع) نیز داشته باشند.

نکته‌ی کلیدی در فهم مولانا از این رویداد، در بیت‌های بعدی آشکار می‌شود. او بلافاصله «مولا» را تعریف می‌کند: «کیست مولا؟ آنک آزادت کند». از دیدگاه عرفانی مولانا، ولایت صرفاً یک مقام سیاسی یا اجتماعی نیست، بلکه قدرتی معنوی برای رهایی انسان از بندهای نفسانی و تعلقات دنیوی است. بنابراین، پیامبر با معرفی علی (ع) به عنوان مولا، در واقع او را به عنوان راهبری معرفی می‌کند که می‌تواند مؤمنان را به آزادی حقیقی روحانی برساند. این انتصاب، ادامه‌ی همان رسالت رهایی‌بخش نبوت است.