閱讀› 卷 6› 關於聖訓的解釋：穆斯塔法（願他平安）說：「我是誰的主人，阿里（Ali）就是誰的主人。」偽善者因此嘲諷說：‘難道我們順從並服侍他還不夠嗎？他甚至要我們服侍一個沾滿鼻涕的孩子。’等等。› 詩聯 4547
M6:4547 — عکس آن اینجاست ذل من قنع / اندرین طورست عز من طمع
M6:4547
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
In the spiritual path, the worldly virtues of contentment and lack of ambition are reversed; here, dignity comes from an insatiable desire for God, while contentment with anything less is a form of disgrace.
Rumi turns a well-known ethical maxim on its head. In conventional morality and worldly wisdom, contentment (qanāʿat) is a virtue that brings dignity, while greed (ṭamaʿ) is a vice that leads to humiliation. The Prophet Muhammad is reported to have said, "Dignity is in being content, and humiliation is in being greedy."
Here, in the spiritual domain Rumi is describing—the "Way" (ṭawr) of the lovers of God—this logic is inverted. The preceding verses describe the silent, constant praise of creation, which expresses a deep gratitude and yearning for more of the Divine. Building on this, Rumi argues that for the spiritual seeker, to be content with one's current state is a form of humiliation (dhull). It means settling for the finite when the Infinite is available. True spiritual dignity (ʿizz) lies in a relentless, holy "greed"—an unquenchable thirst and longing for more of God's presence, knowledge, and love. This is not worldly greed for possessions, but a sacred ambition for spiritual reality itself.
- ذل من قنع
- Arabic phrase: 'Humiliation is for the one who is content.' This is a direct reversal of a traditional saying that praises contentment.
- طور
- Arabic loanword: 'Phase,' 'stage,' 'manner,' or 'domain.' Here it refers to the specific spiritual path or realm of the Sufis, where conventional rules are upended. It can also allude to Mount Sinai (Ṭūr Sīnā), a place of divine revelation.
- عز من طمع
- Arabic phrase: 'Dignity is for the one who is greedy/desirous.' This is the second part of Rumi's inversion of the traditional maxim, championing spiritual ambition.
در عالم معنا و سلوک روحانی، برخلاف دنیای مادی، قناعت کردن به اندک باعث خواری و ذلت است، و طمع ورزیدن به مراتب بالاتر کمال، سبب عزت و سربلندی می‌شود.
مولانا در اینجا یک اصل مهم در عرفان را با قاعده‌ای دنیوی مقایسه می‌کند. در زندگی روزمره و اخلاق عمومی، «قناعت» فضیلتی بزرگ و «طمع» رذیلتی نکوهیده است. حدیث مشهور «القناعة کنز لا یفنی» (قناعت گنجی است پایان‌ناپذیر) به همین معنا اشاره دارد. اما مولانا می‌گوید در «طور» یا وادی سلوک الی الله، این قاعده کاملاً برعکس عمل می‌کند.
در مسیر روحانی، سالک نباید به مقام و حالتی که در آن است، راضی و قانع شود. این قناعت به معنای توقف، تنبلی و در نهایت «ذلت» و دوری از مقصد است. برعکس، او باید همواره «طمع» به مراتب بالاتر، تجلیات بیشتر، و قُرب عمیق‌تر به حق داشته باشد. این «طمع مقدس» نیروی محرکه‌ی رشد و تکامل معنوی است و برای سالک «عزت» و سرافرازی به ارمغان می‌آورد.
این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین قرار دارد که از «شکر» و «زیادت» نعمت سخن می‌گفتند. قناعت در راه معنوی، نوعی ناشکری است، زیرا انسان استعداد و ظرفیت خود را برای دریافت فیض بیشتر الهی نادیده می‌گیرد. اما طمع به کمال، عین شکرگزاری است، زیرا سالک با تمام وجود خواهان دریافت بیشتر از دریای بی‌کران رحمت الهی است و خود را برای آن آماده می‌کند.
- ذل
- خواری، پستی، حقارت
- من قنع
- آن کس که قناعت کرد
- طور
- وادی، قلمرو، ساحت، مرحله
- عز
- عزت، ارجمندی، سربلندی
- من طمع
- آن کس که طمع ورزید
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。