M1:2920 — قابل این گفته‌ها شو گوش‌وار / تا که از زر سازمت من گوش‌وار

这句诗（beyt）是鲁米对读者的直接劝诫与承诺，其核心在于一个精妙的双关语“gūsh-vār”。

在第一行，“gūsh-vār”意为“如耳一般”。鲁米劝请听者要像耳朵那样，成为一个纯粹、被动的接收容器，毫无保留地接纳他所传达的灵性话语。这呼应了前文所强调的“节制”（iḥtimā'）——即戒绝纷繁的思虑与质疑，清空内心，才能真正地“听”。

在第二行，“gūshvār”则意为“耳环”。这是一个转变的承诺：一旦听者虚心领受，言说者（鲁米，或其背后的神圣智慧）就能将这纯金般的教诲，锻造成妆点听者灵魂的珍贵耳环。这不仅是一种外在的荣耀，更象征着内在的提升与圆满。正如耳环悬挂于耳畔，是聆听的最终成果与华饰，被转化的灵魂也将成为神圣真理的见证与荣光。此处的“金”并非世俗财富，而是指灵性知识的纯粹与永恒价值。

مولانا در این بیت، پس از آنکه خواننده را به پرهیز از افکار پراکنده و شبهات ذهنی دعوت می‌کند، او را به «شنیدن» و «پذیرش» فرامی‌خواند. او از یک بازی کلامی زیبا با کلمه‌ی «گوشوار» (گوشواره) استفاده می‌کند.

در مصراع اول، «گوش‌وار» به معنای «مانند گوش» یا «همچون گوشواره» است. مولانا از سالک می‌خواهد که همچون گوشواره‌ای، خود را به گوش جان بیاویزد و آماده‌ی پذیرش سخنان حق شود. گوشواره زینت گوش است و نشانه‌ی آمادگی برای شنیدن. بنابراین، شرط اول برای درک معانی معنوی، داشتن حالت پذیرندگی و تسلیم است، نه جدال و اشکال‌تراشی.

در مصراع دوم، «گوش‌وار» به معنای خودِ «گوشواره» به کار رفته است. مولانا وعده می‌دهد که اگر تو این حالت پذیرش را در خود ایجاد کنی، من (یعنی کلام من و راهنمایی معنوی) تو را از «زر» خواهم ساخت؛ یعنی تو را به موجودی گران‌بها، ارزشمند و درخشان تبدیل می‌کنم. همان‌طور که زرگر از طلا گوشواره‌ای زیبا می‌سازد، کلام حق نیز از وجودِ آماده‌ی سالک، زینتی معنوی و ابدی می‌آفریند. این بیت در واقع یک دعوت و یک وعده است: شرط سلوک، پذیرندگی است و پاداش آن، تبدیل شدن به گوهری ارزشمند.