M1:2928 — برگ یک گل چون ندارد خارِ او / شد بهاران دشمن اسرار او

此詩節出自一段比喻，將審判日（قيامت）比作春天（بهاران）。魯米將人分為兩類：內外皆美的「花與水仙」（M1:2929），以及醜陋不堪的「荊棘」（خار）。

這節詩專指後者。荊棘在蕭瑟的秋冬尚能與枯萎的花園混為一體，其醜陋與了無生機的本質得以隱藏。然而，春天的到來對它而言卻是災難。當萬物復甦、百花爭豔，荊棘的貧瘠、無花、多刺便暴露無遺，再也無法掩飾。春天，這個讓花朵綻放美麗的季節，反而成了揭露荊棘「秘密」（即其真實本性）的「敵人」。

在蘇菲思想的語境中，「春天」象徵著神聖真理的顯現、靈性覺醒的時刻，或最終的審判日。對於那些內心充滿虛偽、嫉妒與惡意（荊棘）的人，這樣的時刻只會帶來羞辱與暴露（رسوایی），因為他們無法像內心純潔之人（花朵）那樣，在真理之光下展現出美麗。他們反而希望永遠停留在「冬天」，以便其醜陋能被掩蓋。

در این بخش، مولانا روز قیامت را به «روز عرضه‌ی اکبر» تشبیه می‌کند که در آن، باطن هر کس آشکار می‌شود. او انسان‌ها را به دو دسته تقسیم می‌کند: آنان که زیبا و گل‌مانند هستند و آنان که زشت و خارصفت‌اند.

بیت مورد نظر، حال دسته‌ی دوم را توصیف می‌کند. «خار» نماد انسانی است که وجودش از هرگونه زیبایی، معنویت و کمال خالی است؛ او حتی به اندازه‌ی «یک گلبرگ» نیز لطافت و حسن ندارد. «بهاران» نماد تجلی و آشکار شدن حقیقت است. همان‌طور که در بهار، طبیعت زنده می‌شود و گل‌ها از خارها تمایز می‌یابند، در «بهار حقیقت» نیز سیرت انسان‌ها نمایان می‌گردد.

بنابراین، انسانی که باطنی زشت دارد، از فرارسیدن بهار (نماد قیامت، یا هر موقعیت روشنگر دیگر) وحشت دارد، زیرا بهار راز او را برملا و زشتی‌اش را در برابر زیبایی گل‌ها آشکار می‌کند. او، همان‌طور که در بیت قبل گفته شد، تاریکی و پنهانی را می‌خواهد تا عیب‌هایش پوشیده بماند. در مقابل، کسی که سرشتش گل است، مشتاق بهار است تا زیبایی‌اش به نمایش درآید.