M1:2929 — وانک سر تا پا گُل‌ست و سوسن‌ست / پس بهار او را دو چشم روشن است

鲁米在此处将审判日（“大展示之日”，روز عرض اکبر）比作春天。春天来临时，万物显露本相：荆棘的丑陋与玫瑰的美丽都无所遁形。

前几节诗描绘了那些内心丑陋（“如黑色的印度奴”）、充满缺陷（“荆棘”）的人，他们惧怕春天，宁愿躲藏在冬天的萧索或黑夜的遮掩之下。春天对他们而言，是暴露其秘密、使其蒙羞的敌人。

这节诗则转向了对立面：那“从头到脚”都如玫瑰和百合花一般的人。这里的花卉意象象征着灵性的完满、内在的美德与真诚。对于这样的人，春天不仅不可怕，反而是“双眸的光明”（دو چشم روشن）——这是一个波斯语中的习语，意为喜悦、幸福和庆祝的源泉。当审判的春天来临时，他的一切美好都将被揭示，这对他而言是一种荣耀和喜悦，而非羞辱。他欢迎这个时刻，就像花朵欢迎春天一样，因为这是他真正绽放、被看见的时刻。

در این بخش، مولانا انسان‌ها را به دو گروه تشبیه می‌کند: آنان که همچون «خار» هستند و آنان که مانند «گل و سوسن» هستند. «بهار» در اینجا نماد زمانی است که حقیقت‌ها آشکار می‌شوند، مانند روز قیامت (که در بیت ۲۹۲۵ به آن اشاره شده) یا هر موقعیت دیگری که در آن، باطن افراد نمایان می‌گردد.

فردی که مانند خار، زشت و بی‌محتواست، از آمدن بهار بیزار است، زیرا بهار راز او را فاش می‌کند و او را رسوا می‌سازد. چنین فردی «خزان» را دوست دارد تا در میان خشکی و بی‌رنگی عمومی، زشتی‌اش پنهان بماند.

اما این بیت درباره‌ی نقطه‌ی مقابل آن است: انسانی که وجودش پاک، زیبا و معنوی است، از «سر تا پا» گل و سوسن است. چنین شخصی نه تنها از آمدن بهار و آشکار شدن حقیقت نمی‌ترسد، بلکه مشتاق آن است. «بهار» برای او «دو چشم روشن» است، یعنی مایه‌ی سرور، شادمانی و تحقق آرزوهاست. همان‌طور که دیدن عزیزی چشم را روشن می‌کند، تجلی حقیقت نیز روح زیبا را به وجد می‌آورد.