M1:468 — پیش او در وقت و ساعت هر امیر / جان بدادی گر بدو گفتی بمیر

这句诗描绘了权力腐败与盲目追随的极致画面。鲁米在此讲述一个故事：耶稣的追随者分裂为十二个部落，每个部落由一位首领（Amīr，埃米尔）统治。然而，这十二位首领全都成了某个狡诈、邪恶的维齐尔（宰相）的精神俘虏。

这句诗是这种奴役状态的顶点。它并非夸张，而是要说明这些首领已完全丧失了独立的判断力与意志。他们对维齐尔的信任（“اعتماد”）与模仿（“اقتدا”）是如此彻底，以至于他的任何命令，哪怕是让他们去死，都会被“在当下”（در وقت و ساعت）毫不犹豫地执行。这里的“死”不仅指肉体的死亡，更象征着理智、灵性和道德的彻底死亡。

在苏菲主义的语境中，这种“献出生命”通常是积极的，指在真主或精神导师面前消融自我（“法那”，fanā'）。但鲁米在此处巧妙地反转了这个意象，将其用于一个负面情境。这些首领的“献身”不是为了神圣真理，而是出于对一个凡俗、邪恶权威的盲从。这深刻地警示我们，不经审视的顺从，无论对象是谁，都会导向毁灭，而非拯救。

این بیت در داستان وزیر حیله‌گر یهودی که خود را در میان مسیحیان جا زده بود، اوج تسلط روانی و معنوی او را بر رهبران دوازده‌گانهٔ مسیحی (امیران) به تصویر می‌کشد. مولانا نشان می‌دهد که چگونه پیروی کورکورانه و دل سپردن به یک مرشد دروغین، اراده و اختیار انسان را به کلی سلب می‌کند.

قدرت وزیر چنان مطلق است که فرمان او برای این امیران از فرمان الهی نیز نافذتر شده است. عبارت «در وقت و ساعت» تأکید می‌کند که این اطاعت، آنی و بدون لحظه‌ای تأمل یا تردید بود. آنها حاضر بودند گران‌بهاترین دارایی خود، یعنی «جان» را، به اشارهٔ او فدا کنند. این تصویر، نمونه‌ای است از بندگی نفس و تبعیت از رهبران دنیوی که به جای هدایت به سوی حقیقت، پیروان خود را به سوی هلاکت می‌کشانند. مولانا با این مثال، خطرات پیروی از هر قدرتی غیر از قدرت الهی و عقل سلیم را گوشزد می‌کند و مقدمه‌ای برای شرح نتایج فاجعه‌بار این اعتماد نابجا فراهم می‌آورد.