M1:479 — قدرت خود بین که این قدرت ازوست / قدرت‌ِ تو نعمت‌ِ او دان که هوست

这节诗出自一个段落，鲁米在其中列举了基督教内部关于灵修道路的各种看似矛盾的观点，以此来揭示更高层级的真理。在此之前，一派观点认为，人应当认识到自己的“无能”（عجز），才能体会到真主的全能（第477节）。而另一派则反驳说，只见自己的无能是对真主所赐恩典的“忘恩负义”（کفر نعمت）（第478节）。

这节诗正是对后一种观点的深化。它教导我们，正确的态度既不是沉溺于无能感，也不是滋生个人能力的傲慢。人应当看到并运用自身被赋予的能力（قدرت），但要时刻铭记这份能力的真正来源是真主。你的力量、才华、意志，所有这一切，都并非你私有的财产，而是真主赐予的“恩典”（نعمت）。

更深一层，鲁米用“祂即是”（که هوست）来结尾，将这份能力直接等同于真主的临在。这超越了“来自祂”的观念，而达到了“就是祂”的境界。这意味着，当你以正确的方式行使你的能力时，你并非在独立行动，而是在成为真主意志和属性的管道与彰显。因此，承认并善用自身的能力，同时彻底根除“这是‘我’的能力”的错觉，便成为一种高度的灵性实践，是对真主恩典最深刻的感恩。

این بیت بخشی از سخنان وزیر مکار مسیحی است که برای گمراه کردن قوم خود، عمداً آموزه‌های انجیل را تحریف می‌کند. او مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های معنوی متضاد را پشت سر هم ردیف می‌کند تا سالکان را سرگردان و ناامید سازد.

در ابیات قبل (۴۷۶-۴۷۷)، وزیر یک دیدگاه را مطرح می‌کند: «امر و نهی‌های الهی برای این است که ما به عجز و ناتوانی خود پی ببریم و در نتیجه، قدرت مطلق خداوند را درک کنیم.» اما بلافاصله در این بیت (۴۷۹) و بیت قبلی‌اش (۴۷۸)، دیدگاهی کاملاً مخالف را پیش می‌کشد: «به عجز خود نگاه نکن، که این کار کفران نعمت است. درعوض، به قدرتی که خدا به تو داده توجه کن و بدان که این قدرت، هدیه و تجلی او در وجود توست.»

مولانا با قرار دادن این دو نظر متضاد در کنار هم، نشان می‌دهد که چگونه حقیقت‌های معنوی، وقتی از جایگاه اصلی خود خارج شوند و به صورت جزئی و بدون در نظر گرفتن کل مسیر به کار روند، می‌توانند به ابزاری برای گمراهی تبدیل شوند. هر یک از این دیدگاه‌ها (توجه به عجز یا توجه به قدرت) در جای خود درست است، اما وزیر با ارائهٔ گزینشی و متناقض آنها، راه را بر حقیقت می‌بندد. این بیت در واقع نقدی است بر جدل‌های کلامی و عرفانی بی‌حاصل که به جای راهنمایی، موجب سردرگمی می‌شوند.